มาให้ฉัน”
กลุ่ม รปภ. พยักหน้ารับคำสั่ง
แววตาหวังซุ่นลี่ฉายแววเหี้ยมเกรียม “ใบรับรองแพทย์ออกเรียบร้อยแล้ว ขอแค่…” มันชะงักคำพูดไว้ ขอแค่ลบรูปบ้าๆ นั่นทิ้งได้ มันก็พลิกเกมกลับมาเล่นงานลั่วหยางให้จมดินได้สบาย แต่เรื่องพรรค์นี้ขืนพูดต่อหน้าเลี่ยวเจี้ยนกับพวก รปภ. คงไม่เข้าที
เลี่ยวเจี้ยนปรายตามองเหลียงหง มันรู้เรื่องความสัมพันธ์คาวโลกีย์ของทั้งคู่ดีอยู่แก่ใจ จึงรีบฉวยโอกาสแกล้งทำเป็นหูทวนลม ช่วยแก้อาการกระอักกระอ่วนให้เจ้านาย
หวังซุ่นลี่หันไปกำชับลูกน้องต่อ “ฟังให้ดี ถ้ามันขัดขืน พวกแกก็แกล้งล้มสักคน แล้วเอาเลือดมาป้ายแผลให้ดูสมจริงหน่อย เสร็จงานนี้ฉันจะตกรางวัลให้อย่างงาม”
เหลียงหงก้มดูนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะแสยะยิ้ม “ครบสิบห้านาทีแล้ว”
หญิงสาวสาวเท้าอาดๆ ไปที่ประตู ไม่สนแม้กระทั่งเยี่ยจือที่ยืนขวาง ชิงผลักประตูเข้าไปด้านในทันที เยี่ยจือตั้งตัวไม่ทัน เหลียงหงก็แทรกตัวพรวดพราดเข้าไปแล้ว
ภายในห้อง ลั่วหยางยืนเอามือไพล่หลังอยู่ข้างเตียง ซ่งเหม่ยฉียังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม น่องที่บาดเจ็บไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย
เยี่ยจือ หวังซุ่นลี่ และเลี่ยวเจี้ยนก้าวตามเข้ามาติดๆ ส่วนพวก รปภ. ยืนออคุมเชิงอยู่หน้า
