ในที่สุดหวังโอ้วกุ้ยก็ยืนขึ้น “ในเมื่อทุกคนเห็นด้วย ผมจะขอพูดหน่อย พูดจริงๆ นะ เป็นผู้ใหญ่บ้านนี่ก็ยากเหมือนกัน พวกคุณจัดงานกันสองสามวันที ผ ผมต้องไปช่วยงานทุกวัน หลายคนบอกว่าผมเป็นผู้ใหญ่บ้านช่วยงานแล้ว แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านช่วยงานก็เป็นผู้ใหญ่บ้านยากจนเหมือนกัน เงินนิดหน่อยนั่นต้องมาช่วยงานให้พวกคุณ ณ…จากนั้นผมจัดงานเลี้ยงไม่ได้อีก จัดใหญ่ไปต้องถูกตรวจสอบ! เรียกได้ว่ามีแต่ออกไม่มีเข้าจริงๆ ขาดทุนจนล้มละลาย วันนี้ผมเองก็ขอหน้าด้าน ขอร้องทุกคนว่าให้ปล่อยไปเถอะ จากนี้ อย่ารับเงินสกปรกนี่เลย บ้านใครมีงานก็แค่เอากับข้าวและเหล้ามา เอามารวมกันแล้วก็กินกันให้ถึงใจไปเลยดีไหม?”
“ดี!” ทุกคนพากันขานรับ
เห็นถึงตรงนี้ กระรอกนอนหมอบข้างหูฟางเจิ้ง “อาจารย์ ท่านสุดยอด หน้าใหญ่!”
ฟางเจิ้งหน้ามืดทะมึน หมาป่าเดียวดายพูดประจบ “หน้าใหญ่อะไร? เขาเรียกว่ามีคุณธรรมสูงส่ง ทุกคนให้เกียรติ!”
ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “พวกนายคิดมากไปแล้ว แม้อาตมาจะมีคุณธรรมเล็กน้อย แต่ยังเปลี่ยนสภาพแวดล้อมใหญ่ๆ ไม่ได้ ที่วันนี้เป็นแบบนี้เพราะปัจจัยหลายๆ อย่างรวมกัน บ้านเฉินเป็นตระกูลใหญ่ใ ในหมู่บ้านเอกดรรชนี รองลงมาคือสกุลหวัง พวกเขาเป็นคน
