ในกระจกอีกครั้ง ในนั้นไม่มีคน แต่พอมองดีๆ เหมือนมีบางสิ่งกำลังแกว่งไกวอยู่ในนั้น เขาเข้าไปมองใกล้ๆ มองดีๆ…
บางสิ่งในนั้นพลันแนบชิดเข้ามา สวีเหยียนตกใจจนแทบจะร้องเสียงดัง ใบหน้านั้นใกล้เข้ามาแล้ว เห็นชัดเจนเลยว่าคือซ่งเข่อหลิง!
จากนั้นประตูถูกเปิดออก ซ่งเข่อหลิงมองสวีเหยียนด้วยความแปลกใจ “ผู้ดูแล คุณทำอะไร? มาทำลับๆ ล่อๆ เป็นผีตรงปากประตู…”
“อย่าพูดถึงผี” สวีเหยียนกดหน้าอกพลางถอนหายใจโล่งอกยาวๆ จากนั้นรีบเข้าห้องไป
ที่รังธุรกิจแบบขั้นพีระมิดนี้ ปกติสองทุ่มถึงอนุญาตให้เปิดไฟ แน่นอนถ้ามีคนใหม่มาจะเปิดไฟก่อนล่วงหน้าได้ ตอนนี้ฟางเจิ้งจ่ายเงินแล้วไม่ถือว่าเป็นคนใหม่ ดังนั้นจึงปิดไฟกัน จึง งทำให้ข้างนอกมองเห็นในห้องไม่ชัด แต่คนในห้องมองเห็นข้างนอกชัดเจนเล็กน้อย
ภายในห้องอึมครึม กลุ่มคนนั่งอยู่ คนที่ได้รับความเชื่อใจอย่างยิ่งแล้วกำลังใช้มือถือตอบกลับข่าวสารสมัครงานเหล่านั้น บางคนกำลังคุยเรื่องข้อมูลรับสมัครงาน ทุกคนดูยุ่งมาก
สวีเหยียนเห็นคนก็อุ่นใจ รู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย เมื่อกลับมาที่เตียงตนเตรียมจะนั่งลง กลับพบว่ามีคนนั่งอยู่บนเตียงเขา นั่งกุมหัวอยู่ ไม่รู้ทำอะไร
สวีเหยียนขมวดคิ้ว พูดด้วยความโกร
