ลิงเขม็ง จนเมื่อมั่นใจว่าเป็นซ่งเข่อหลิงจริงๆ แล้วก็ถึงกับนอนแผ่บนพื้น ปาดเหงื่อพลางพูด “เมื่อกี้เธอพูดอะไรไม่รู้ตัวเหรอ?”
“ไม่ได้พูดอะไรเลยนี่?” ซ่งเข่อหลิงมองสวีเหยียนด้วยสีหน้ามึนงง
สวีเหยียนกล่าว “พวกนายล่ะ? เมื่อกี้ได้ยินเธอพูดอะไรไหม?”
คนในห้องส่ายหน้าพร้อมกัน ประมาณว่าไม่เห็นไม่ได้ยินอะไรเลย
สวีเหยียนหวาดกลัวกว่าเดิม เขามีความรู้สึกอย่างหนึ่ง แม้คนจะเยอะ แต่คนเหล่านี้ช่วยเขาไม่ได้! มีบางสิ่งกำลังมาหาเขา!
“สวีเหยียน คุณเป็นอะไรกันแน่?” ซ่งเข่อหลิงถามด้วยความเป็นห่วง
“อย่าถามเลย” สวีเหยียนหยิบบุหรี่ออกมาสูบมวนหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร ตอนนี้เองไฟพลันขยับวูบวาบ เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด…
สวีเหยียนถึงกับเส้นประสาทบีบรัดตัว ประหนึ่งว่าทั้งตัวตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีคนกำลังเป่าไอเย็นรดต้นคอเขา! มีคนกระซิบข้างหูเขาว่า ‘ยังจำฉันได้ไหม? ฉันฉีลี่หย่า!’
สวีเหยียนกระโดดขึ้นทำเสียงดังโครมคราม พลันหันกลับไปพร้อมกับร้องโวย “ข้างหลังฉันมีคน!”
สรุปบนผนังมีคนจริงๆ! ผนังนูนออกมารวมเป็นร่างคนคนหนึ่ง ลักษณะคล้ายผู้หญิง!
ทว่าสิ่งที่ทำให้สวีเหยียนเป็นบ้าคือคนอื่นๆ มองหน้ากันราวกับไ
