วีเหยียนไปแล้ว แต่ซ่งเข่อหลิงเข้ามา บอกว่าหัวหน้าเรียกฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งเดินเข้าสำนักงานของหัวหน้า หัวหน้าหลี่จิ้งชูนั่งอยู่ ข้างหน้าวางแก้วน้ำสองใบ และยังมีกาน้ำใบใหญ่ เธอสื่อให้ฟางเจิ้งนั่งลงก่อนจะรินน้ำให้ตนเองพลางถามฟางเจิ้งว่า “ฟา างเจิ้ง เธอคิดว่าในการเรียนรู้ด้วยตัวคนเดียว อะไรคือสิ่งสำคัญ”
ฟางเจิ้งยิ้มตอบ “จิตใจ”
“ใช่ จิตใจสำคัญที่สุด” หลี่จิ้งชูพยักหน้าก่อนรินน้ำให้ฟางเจิ้ง รินไปพลางถามไปพลาง “ถ้าอย่างนั้นเธอรู้ไหมว่าจิตใจแบบไหนสำคัญที่สุด?”
ฟางเจิ้งมองการกระทำของหลี่จิ้งชูพลางอยากจะมองบนโดยจิตใต้สำนึก! ไม่อยากเชื่อว่าจะใช้กลอุบายโบราณแบบนี้กับเขา หรือหลี่จิ้งชูไม่รู้ว่าเรื่องเล่าทั้งหลายแหล่มาจากพุทธศาสนา? แต่ฟ ฟางเจิ้งไม่ได้พูดอะไร กลับส่ายหน้าบอกว่า “ไม่รู้”
“แน่นอนว่าเป็นจิตใจแก้วว่างเปล่า เธอคือแก้วใบนี้” ขณะที่หลี่จิ้งชูพูด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความลำพองใจ ดูพอใจกับกลอุบายนี้ของตนมาก
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็มองตามไป เห็นน้ำในแก้วใกล้จะเต็มแล้ว ฟางเจิ้งจึงยิ้มตาม
หลี่จิ้งชูพูดต่อ “เธอเติบโตในวัดย่อมคิดว่าตนเข้าใจอะไรไม่น้อย แต่เธอมาที่นี่ เธอไม่เข้าใจธุรกิจนี้เลย เธอเป็นนักเรียนใหม่ ถ้าละวางส
