รั้ง ก่อนก้มหน้ามองสองมือตัวเอง เกาหัวเก้ๆ กังๆ พลางว่า “ผมเข้าใจแล้ว การเรียนมีประโยชน์ มีประโยชน์มาก แต่ว่าผมออกนอกลู่นอกทางมาไกลแล้ว”
ฟางเจิ้งยื่นมือไปให้หวังคุนดู พูดว่า “ประสก เชิญดู นิ้วมืออาตมายาวเหมือนกันไหม”
หวังคุนส่ายหน้า “ไต้ซือ นิ้วมือท่านมีทั้งสั้นทั้งยาว จะไปยาวเท่ากันได้ยังไง”
“ความหนาบางล่ะเหมือนกันไหม” ฟางเจิ้งถามต่อ
หวังคุนส่ายหน้าอีกครั้ง
ฟางเจิ้งถามอีก “แล้วความสามารถล่ะเหมือนกันรึเปล่า?”
หวังคุนส่ายหน้า
“ขาดไปนิ้วหนึ่งได้ไหม?” ฟางเจิ้งถาม
หวังคุนส่ายหน้าต่อ “ไต้ซือ อย่าล้อเล่นสิครับ ขาดไปนิ้วหนึ่งมันน่าเกลียดมาก…”
ฟางเจิ้งพยักหน้าด้วยความพอใจ “ใช่แล้ว นิ้วมือมียาวมีสั้น มีความหนาบางและความสามารถต่างกัน ประสกขาดนิ้วใดนิ้วหนึ่งไม่ได้ จะดูถูกประโยชน์ของใดนิ้วหนึ่งก็ไม่ได้ คนก็เช่นกัน ทุกคนมีพรสวรรค์ต่างกัน พวกเขามีจิตวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์และวิธีคิดเฉพาะของตัวเอง มีความสนใจและงานอดิเรก มีระดับความแข็งแรงของร่างกาย ทุกคนมีด้านที่ชำนาญ ทุกคนมีจุดด้อยของตัวเอง ตั้งแต่โบราณมา จะต้องดึงจุดเด่นหลบเลี่ยงจุดด้อยถึงจะแสดงคุณค่าของเราออกมาได้มากที่สุด บนโลกนี้ไม่มีคำว่าสายเกินไป จะสายเกินไปหรือ
