ไม่นั้นแตกต่างกันเพราะคน ขอเพียงประสกเดินตามทางที่อยากเดิน และเพียรพยายามต่อไป ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร ประสกจะไม่เสียใจภายหลัง นั่นคือชีวิตคนที่สมบูรณ์แบบ เป็นชีวิตที่ตนพอใจ ชีวิตแบบนี้ใครจะบอกได้ว่านอกลู่นอกทาง?”
หวังคุนได้ฟังดังนั้นถึงกับผงะอยู่กับที่ ผ่านไปพักหนึ่ง เขาพลันหัวเราะขึ้นมา หัวเราะไปหัวเราะมาก็น้ำตาร่วง จากนั้นเด็กหนุ่มผู้เจิดจ้านั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น หวังคุนร้องไปพลางพูดไปพลาง “ไต้ซือ ท่านคือคนแรกที่พูดกับผมแบบนี้ และเป็นคนแรกที่ยอมรับผม…ท่านไม่รู้หรอกว่าผมเจ็บปวดแค่ไหนที่โรงเรียน ที่โรงเรียนอาจารย์คิดว่าผมเป็นพวกก่อเรื่อง เพื่อนคิดว่าผมเป็นขยะสังคม พ่อแม่เพื่อนคิดว่าผมเป็นอันธพาล พ่อแม่ผมก็คิดว่าผมเป็นลูกไม่รักดี…แม่ง ผมก็แค่ชอบเล่นบาสไม่ใช่เหรอ? แค่เล่นบาสเป็นงานอดิเรกไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเหมือนมีเรื่องกับทั้งโลกเลย?”
หวังคุนด่าจบก็วิ่งไปหยิบเบียร์มากระป๋องหนึ่ง ยกขึ้นซดเสียงดัง
ฟางเจิ้งฟังคำหวังคุนเล่าพลางมองเขา ไม่ได้พูดอะไร แต่มองเงียบๆ และคอยอยู่เป็นเพื่อนเช่นนี้
หมาป่าเดียวดายมองสองคนพลางส่ายหน้า มันที่กินอิ่มแล้วกระโดดขึ้นบนโซฟา เลือกที่สบายๆ สักท
