ี่ก่อนนอนหลับไป
หวังคุนดื่มเบียร์จนหมดกระป๋องในอึกเดียวถึงสงบลง จ้องฟางเจิ้งแล้วถามว่า “ไต้ซือ ถ้าผมพยายามต่อไปจะเห็นผลไหม”
“ผลคืออะไร?” ฟางเจิ้งถาม
หวังคุนมึนงง ใช่แล้ว ผลคืออะไร? หวังคุนขบคิดแล้วถึงตอบ “ผมอยากแข่งอาชีพ”
ฟางเจิ้งยิ้ม “ในเมื่อประสกมีเป้าหมายแล้ว ทำไมจะต้องถามอาตมาอีก?”
หวังคุนงุนงง จากนั้นยิ้มบอก “ใช่ ผมมีเป้าหมายแล้วจะถามท่านทำไม จะสนใจว่าคนอื่นจะมองยังไงทำไม ทำเลยสิ! ฮ่าๆ…ไต้ซือ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมหมาตัวนี้ถึงฉลาดจัง”
ถึงคราวฟางเจิ้งงงบ้างแล้ว เขาถามว่า “ทำไมหรือ?”
“เพราะว่ามันติดตามไต้ซือที่ฉลาดเกินคนยังไงล่ะ”
ฟางเจิ้งพูดไม่ออกทันที ไม่อยากเชื่อว่าจะถูกเยินยอแบบนี้ ปัญหาคือเขาดีใจมาก…ไม่ผิดคาด เขาละลายแล้ว
คืนนี้ หวังคุนดูตื่นเต้นมากอย่างเห็นได้ชัด เขาชวนฟางเจิ้งคุยตลอด ฟางเจิ้งคุยเป็นเพื่อนด้วยความจนใจจนถึงเช้าตรู่ สองคนนี้ถึงนอนหลับไป
วันต่อมาเป็นวันอาทิตย์ หวังคุนมีวันหยุดหนึ่งวัน เขาตื่นนอนแต่เช้าตรู่ ล้างหน้าบ้วนปาก ทำอาหาร แล้วเก็บห้อง ท่าทางขยันขันแข็ง ทำให้ฟางเจิ้งเหมือนเห็นเงาของตัวเอง บางทีหวังคุนอาจไม่ใช่เด็กดีในด้านการเรียน แต่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็น
