ด!”
“หมานี่กระโดดสูงมาก!”
“ราชาแป้นบาสถูกหมาแย่งแป้นบาสไปแล้ว แถมยังได้กินหางหมาอีก จิ๊ๆ…ไม่รู้ว่าเฉินเหว่ยจะรู้สึกยังไง”
………
ทุกคนสนทนากัน หมาป่าเดียวดายกับเฉินเหว่ยพากันลงพื้น หมาป่าเดียวดายเห็นว่าลูกไม่ลงห่วงจึงส่ายหาง มีท่าทีไม่พอใจนิดๆ เดิมทีคิดว่าเล่นบาสน่าจะง่ายมาก พอเล่นถึงรู้ว่ามีแค่แรงกับความเร็วก็ไม่มีประโยชน์…ยังต้องมีความแม่นยำด้วย หมาป่าเดียวดายเห็นฟางเจิ้งมองมา หางก็หุบเกร็งทันที รู้ว่าก่อเรื่องแล้วและเตรียมจะกลับไป
แต่เห็นหวังคุนกับเฉินเหว่ยวิ่งเข้ามา พากันยกนิ้วโป้งให้ “เจ๋ง!”
หมาป่าเดียวดายมองฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย กล่าวกับหนุ่มรปภ.ที่ตาค้างอ้าปากกว้างเช่นเดียวกันว่า “นั่นหมาของอาตมาเอง หมาอาตมาสนิทกับพวกเขา อืม อาตมาถือว่าเป็นเพื่อนทางอ้อมกับพวกเขา มาหาเพื่อนไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนุ่มรปภ.มองฟางเจิ้งก่อนเหลือบมองบน ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรแล้ว เขาเป็นเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัย อย่างมากก็แค่กันคนน่าสงสัยไว้ข้างนอก ไม่มีอำนาจก้าวก่ายว่าฟางเจิ้งจะทำอะไรนอกประตู
หนุ่มรปภ.ไปแล้ว ฟางเจิ้งถอนหายใจโล่งอก ถึงหนุ่มรปภ.จะไม่มีอำนาจอะไร แต่ถ้ารุมเร้าเขาจริงๆ ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน
ในเมื
