เขายังไม่เจอเราเถอะ” เอ่ยจบ ฟางเจิ้งหันกายออกวิ่ง กระรอกมึนงงแล้ว อาจารย์เป็นคนขี้กลัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร นี่ไม่สมกับนิสัยของเขาเลย!
คนอื่นมองฟางเจิ้งเป็นไต้ซือเจิดจรัส สุภาพอ่อนโยนน่ารังแก แต่กระรอกเข้าใจว่าฟางเจิ้งไม่ใช่ไต้ซือที่ฉลาดและมีเมตตา แต่เป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนมากกว่า แค่คลุมชุดคลุมไต้ซือผู้สุภาพไว้ก็เท่านั้น ทว่ากระรอกชอบฟางเจิ้งแบบนี้ ไม่เปลี่ยนตัวเองเพราะคนใดหรือเรื่องใด ยังคงรู้ว่าตนกำลังทำอะไร คิดอะไร อยากจะทำอะไร
เจ้าลิงเคยถามฟางเจิ้ง ตอนนั้นเด็กแดงนั่งแปลให้อยู่ข้างๆ กระรอกเลยฟังเข้าใจดี
ลิงถามว่า ‘อาจารย์ ทำไมหลวงจีนวัดเมฆาขาวร้อยรูปถึงเป็นแบบเดียวกันหมด ไม่ทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ก็ดูหมิ่นคนอื่น แต่ทำไมพอเป็นท่าน ถึงเหมือนชาวบ้านตรงเชิงเขามากกว่า?’
ตอนนั้นฟางเจิ้งกำลังกินเมล็ดสนของกระรอก กินไปพลางตอบไปพลางว่า ‘พวกเขาศึกษาพุทธคัมภีร์ทุกคืนวัน มีหลวงจีนไป๋อวิ๋นเป็นแบบอย่าง หรือไม่ก็มีหลวงจีนนักรบเป็นเป้าหมาย ดังนั้นพระธรรมที่ศึกษามาจึงเปลี่ยนพวกเขาให้เป็นแบบนั้น ส่วนอาจารย์กับอาจารย์ของอาจารย์ถือว่าเป็นอีกแบบในนั้นล่ะมั้ง อาจารย์ปู่ของนายเคยบอกไว้ว่า เนื้อหาพระธรรมมีร้อยสาย พุ
