่เลวแล้ว ในครอบครัวยังมีเด็กเล็กต้องพาไปอีก…เฮ้อ พูดถึงเด็ก เธอดูเด็กพวกนั้น แล้วก็ดูตัวเธอ@#￥……%…”
ยี่สิบนาทีผ่านไป
“อวี่ซิน พวกเราเริ่มร้องเพลงกันแล้ว!”
เด็กแดงพูดทันที “เราไปร้องเพลงกัน?”
แต่เหยาอวี่ซินเลิกคิ้วงามขึ้น ถลึงตาโต แววตาปฏิเสธข้อเสนอของเด็กแดง หันหน้าไปพูดว่า “พวกคุณร้องกันเถอะ ฉันพูดจบแล้วจะไป ใกล้จะเสร็จแล้ว”
เด็กแดงเงยหน้ามองฟ้า สำนึกเสียใจที่ออกจากอ้อมกอดของไอ้สารเลวหัวโล้นเข้ามาอยู่ในฝูงเป็ดนี่…
“เมื่อกี้พูดถึงเด็ก พวกเราพูดถึงหมู่บ้านอีกรอบดีกว่า หมู่บ้านนี้อยู่ตรงพรมแดนตะวันตกเฉียงใต้@#%￥#……&……”
เด็กแดงฟังจนสับสนไปหมด รู้สึกแค่ว่าเหมือนมีแมลงวันแสนตัวบินหึ่งๆ อยู่ข้างหู ไล่ก็ไล่ไม่ไป สุดท้ายเด็กแดงทนไม่ไหว โมโหแล้ว จะระบายโทสะ!
สรุปมีร่างเงาสีขาวมาอยู่ตรงหน้าเขากับเหยาอวี่ซิน เด็กแดงเหมือนเห็นความหวังในการหลุดพ้น จึงเอ่ยในทันใด “อาจารย์ ข้าอยากกลับไปฟังท่านสวดมนต์แล้ว”
เหยาอวี่ซินตะลึงงัน เด็กนี่คิดจะหนี? จึงพูดขึ้น “หลวงพี่…”
ฟางเจิ้งยิ้ม “สีกา ยังไม่เสร็จอีกหรือ?”
“ค่ะ เพิ่งเริ่มต้นเอง” เหยาอวี่ซินตอบ
ฟางเจิ้งยิ้ม “ไม่เป็นไร ไม่รีบ นานๆ ทีจะมีสีกาที่มีประสบการณ์การสอนเด็กแบบนี้สักที สีกาเชิญต่อเลย เสร็จเมื่อไรก็ส่งเขากลับมาก็พอ”
เหยาอวี่ซินได้ยินแบบนั้นพลันยิ้มเบิกบานใจ เอ่ยขึ้น “หลวงพี่นี่รู้งานจังเลยนะคะ ฉันต้องขอโทษกับคำพูดก่อนหน้านี้ด้วย เด็กคนนี
