้อนหนึ่งเงียบๆ อ้อมไปข้างฟางเจิ้งก่อนชูขึ้นสูง!
“จิ้งซิน จะทำอะไร?” ตอนนี้เองฟางเจิ้งพูดขึ้น
เด็กแดงพลันเก็บหินที่ชูขึ้นสูงกลับไป ซ่อนไว้ข้างหลัง หัวเราะแห้งๆ สองที “เปล่า อาจารย์เคาะมู่อวี๋จนศิษย์จิตใจว้าวุ่นไปหมด อาจารย์มีเรื่องทุกข์ใจรึ?”
ฟางเจิ้งชำเลืองตามองเด็กแดงแวบหนึ่ง เขาอยู่กลางอุโบสถ ถึงจะไม่ลืมตา แต่พระพุทธรูปพระโพธิสัตว์สององค์คือดวงตาของเขา มองได้สามร้อยหกสิบองศา ทุกสิ่งในอุโบสถหนีไม่พ้นสัมผัสตน เด็กแดงเกิดจิตสังหาร เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร?
แต่ฟางเจิ้งก็ไม่เปิดโปง เขารู้ว่าเด็กแดงไม่ได้เชื่อฟังง่ายขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นพระโพธิสัตว์คงไม่โยนมาให้ ฟางเจิ้งเองก็ไม่หวังว่าจะให้เด็กแดงจะเชื่อฟังได้ในคราวเดียว นี่คือวิชาการฝนด้วยน้ำ ได้แต่ช้าๆ ค่อยๆ ให้วาจาและการกระทำเปลี่ยนแปลง ชักพาไปเรื่อยๆ
แต่ว่าเจ้านี่เกิดจิตสังหาร มีความคิดจะฆ่า ถ้าไม่สั่งสอนสักเล็กน้อย จากนี้จะกำเริบเสิบสานและจะจัดการยากกว่าเดิม ดังนั้นฟางเจิ้งเลยยิ้มน้อยๆ “อาตมามีเรื่องทุกข์ใจจริงๆ ศิษย์เอ๋ย ในมือถืออะไรอยู่?”
“ไม่มีอะไรๆ…” เด็กแดงตกใจสะดุ้ง ถ้าฟางเจิ้งเห็นเข้าคืนนี้คงเป็นคราวของเขาที่ต้องทุกข์ใจ
ฟางเจิ้งหัวเราะหึๆ “เอาออกมาให้อาจารย์ดูหน่อย”
เด็กแดงส่ายหน้ารัวๆ “อาจารย์อย่าดูเลย คือว่ามัน…” เด็กแดงยังคิดไม่ออกเลยว่าจะโกหกอย่างไรดี
ผลสุดท้ายฟางเจิ้งถอนหายใจ มองไปข้างนอก “วันนี้อาจารย์ทุกข์ใจ สงบลงไม่ได้
