ายหิวไม่ใช่หรือ? รีบกินเถอะ อีกเดี๋ยวข้าวจะเย็นหมด”
เด็กแดงมองฟางเจิ้ง ก่อนมองสัตว์สามตัวที่มีความสุข เอ่ยด้วยความไม่พอใจ “อาจารย์ พวกมันอยู่รุ่นเดียวกับข้า…”
ฟางเจิ้งยิ้ม “เรียงตามลำดับการเข้าวัด เจ้าหมาป่าจิ้งฝ่าคือศิษย์พี่ใหญ่ เจ้ากระรอกจิ้งควนคือศิษย์พี่รอง เจ้าลิงจิ้งเจินคือศิษย์พี่สาม ตอนนี้นายอยู่ลำดับสี่”
“ฮ่าๆ…น้องเล็ก รีบมาไหว้พวกศิษย์พี่เร็ว!” หมาป่าเดียวดายหัวเราะเสียงดังลั่น
เด็กแดงโกรธจนตาเหลือก เดิมทีจะใช้ลำดับรุ่นกดขี่ไอ้สารเลวสามตัวนี้ ทว่าผลคือไม่ใช่แค่กดขี่ไม่ได้ แต่ไปช่วยให้พวกมันสมหวัง! อึดอัดใจ ทุกข์ใจ! กลัดกลุ้ม!
เด็กแดงหมุนตัวกลับหันก้นขาวเรืองให้หมาป่าเดียวก่อนแล้วกินข้าวต่อ!
ข้าวชามแรกหนึ่งนาที ชามที่สองสิบนาที ชามที่สามครึ่งชั่วโมง ชามที่สี่…
“เอิก…” เด็กแดงเรอออกมา มองฟางเจิ้ง หมาป่าเดียวดาย ลิงและกระรอกที่นั่งอยู่ข้างนอก เจ้าสี่ตัวนี้กำลังมองเขาอย่างมีความสุข ไม่มีทีท่าว่าจะไปเลย
“เอิก…พวกเจ้าไม่กินกันหน่อยรึ? เอิก…พวกเจ้าไม่หิว…เอิก?” เด็กแดงถามอย่างไม่ยอมแพ้
เจ้าสี่ตัวนี้หิวจนท้องร้องจ๊อกๆ แต่กลับส่ายหน้า ไม่กินอย่างเด็ดขาด!
เด็กแดงอยากจะร้องไห้ มองข้าวผลึกในหม้อพลางรู้สึกว่าข้าวผลึกใกล้จะมาถึงคอหอยแล้ว! ขืนกินต่อไปต้องตายแน่!
ตอนนี้เองฟางเจิ้งสวดบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ”
เด็กแดงได้ยินเข้า หรือว่าในที่สุดก็หยุดกินได้แล้ว?
แต่ฟางเจิ้งเอ่ยต่อ “จิ้งซิน ดูท่านา
