ยคงจะรักการกินข้าวผลึกจริงๆ วางใจ หม้อนี้แค่เปิดกระเพาะ หม้อต่อไปจะหุงให้มากหน่อย เจ้าลิง นายว่างอยู่ไปขุดหน่อไม้มา พวกเราจะกินอาหารว่าง อืม…จิ้งซิน นายจะกินไหม?”
พอได้ยินว่ากิน เด็กแดงรู้สึกท้องจะระเบิด เลยรีบส่ายหน้า
ฟางเจิ้งยิ้ม ลิงยิ้ม ก่อนวิ่งออกไปข้างนอก หมาป่าเดียวดายรีบคาบตะกร้าตามไป แม้จะยอมอดข้าวเพื่อดูอะไรสนุกๆ จากเด็กแดง แต่มันก็หิวจริงๆ!
ไม่นาน ฟางเจิ้งกับลิงเริ่มขุดหน่อไม้ข้างนอก หมาป่าเดียวดายกับกระรอกนั่งยองดูเด็กแดงกินอย่างมีความสุขยิ่ง
ตอนแรกเด็กแดงนั่งกินข้าวผลึก ตอนนี้นอนกินแล้ว แต่ข้าวยังเหลืออีกครึ่งหม้อ! เด็กแดงมองข้าวพวกนั้น รู้สึกว่าตาลาย สะอิดสะเอียน จะอ้วก!
“จิ้งซิน อย่าสิ้นเปลืองอาหาร ไม่อย่างนั้นอาตมาอาจจะเลยเถิด อดใจไม่ไหวสวดหนึ่งคืน” เสียงฟางเจิ้งดังแว่วมา
เด็กแดงมองฟางเจิ้ง มองหมาป่าเดียวดาย ลิงและกระรอก จะร้องไห้! แต่อดกลั้นไว้ เขาคือราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ จะเสียท่าเพราะข้าวหม้อเดียวได้อย่างไร? กิน!
ฟางเจิ้งกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญแล้วถึงให้ลิง หมาป่าเดียวดายและกระรอกดูเด็กแดงไว้ ส่วนเขากลับไปนอนกุฏิ การอดหลับอดนอนไม่ใช่เรื่องที่ชายรูปงามควรจะทำ…
วันต่อมาไก่ตัวผู้ใต้ภูเขาขันส่งเสียง ฟางเจิ้งบิดเอวขี้เกียจ ออกจากกุฏิก็เห็นเด็กแดงนอนแน่นิ่งอยู่ในครัว เขามองข้าวในหม้อ กินหมดจริงๆ ด้วย!
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ “ศิษย์ กระเพาะอาหารใช้ได้ จะกินอีกไหม?”
“อุ๊บ!” เด็ก
