อุ่น ดอกไม้บานสะพรั่ง
วันนี้หวังโอ้วกุ้ยโทรศัพท์มา
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง ฮ่าๆ…มีเรื่องดีมากจะมาบอก” พอฟางเจิ้งรับสายก็ได้ยินเสียงหัวเราะของหวังโอ้วกุ้ยเลย
ฟางเจิ้งถามด้วยความแปลกใจ “โยมหวัง มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”
“เหอะๆ หยางหวาไม่รู้ว่าไปได้โชคอะไรมา เมื่อไม่นานมานี้ซื้อหวยถูกรางวัล จิ๊ๆ ได้มาห้าล้านหยวนแน่ะ หักภาษีแล้วเหลือสี่ล้าน เจ้าบ้านี่รวยแล้วแต่มันก็ยังเก็บไว้ไม่ยอมบอกใคร กลัวว่าเมียมันได้ยินแล้วจะตื่นเต้นเกินจนกระเทือนถึงลูกในท้อง เลยเงียบมาตลอด วันนี้กินเหล้ากับซ่งเอ้อร์โก่วถึงพูดออกมา ไอ้บ้านี่นะ ตอนนี้เจ้านี่สุดยอดแล้ว เดินไปไหนก็เป็นที่นิยม เจ๋งกว่าผู้ใหญ่บ้านอย่างฉันอีก ฮ่าๆ…” หวังโอ้วกุ้ยหัวเราะเสียงดัง
ฟางเจิ้งเพิ่งนึกออก ครั้งก่อนตอนไปยืมจอบกับหยางหวา เขาเห็นประกายสีแดงเต็มใบหน้าอีกฝ่าย มีไอมงคลปกคลุม มองด้วยเนตรสวรรค์ก็เห็นว่าหยางหวาถูกหวย ฟางเจิ้งยังบอกอีกฝ่ายว่าเดี๋ยวจะร่ำรวยแล้ว…เขาเองยังกังวลอยู่เลย นานขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย ที่แท้หยางหวาเก็บเงียบมาตลอด ไม่ใช่เพราะเนตรสวรรค์ผิดพลาด
ฟางเจิ้งยิ้มบอก “นั่นเป็นเรื่องดี”
“เป็นเรื่องดีแน่นอน แต่นั่นก็เป็นของหยางหวา ไม่เกี่ยวกับแกหรอกนะ เรื่องดีที่ฉันจะบอกคือเจ้าเด็กนี่นับว่ามีจิตใจดี วันนี้มาหาฉัน ได้ยินว่าทางอำเภอตัดสินใจจะจัดสรรเงินซ่อมถนนให้หมู่บ้านเรา เจ้านี่เลยจะบริจาคเงินห้าแสนให้หมู่บ้าน แถมยังร
