ะบุมาด้วยนะว่าต้องซ่อมทางขึ้นเขาเอกดรรชนี แกว่าเป็นเรื่องดีไหม?” หวังโอ้วกุ้ยเอ่ยกลั้วหัวเราะ
ฟางเจิ้งได้ยินแล้วพลันตื่นเต้น ทำไมวัดเอกดรรชนีถึงไม่โด่งดังมาโดยตลอด? เรื่องนี้เกี่ยวกับทางขึ้นเขาอย่างมาก แม้ทุกหมู่บ้านจะมีโครงการปูถนนปูนซีเมนต์ แต่ก็ยังไม่ใช่ทั้งหมด
ทางขึ้นเขาของฝั่งเขาย่ำแย่มากมาแต่ไหนแต่ไร ถนนภูเขาเมื่อก่อนพังไปนานแล้ว เป็นหลุมเป็นบ่อไปหมด ข้างๆ ยังไม่มีรั้วกั้นอีกด้วย ขืนไม่ระวังตกลงไป เทพเซียนก็ยากจะช่วยได้ ตอนแรกจ้าวต้าถงแทบจะตกเขาตายแล้ว โดยเฉพาะในวันฝนตกหิมะตก ยิ่งเดินขึ้นเขายากกว่าเดิม…
อย่างที่ว่าไว้ ถ้าอยากร่ำรวยก็ต้องซ่อมทางเสียก่อน ทางเส้นนี้คือสิ่งสำคัญในสิ่งสำคัญ ก่อนหน้านี้ฟางเจิ้งตรึกตรองอยู่ว่าจะซ่อมทางยังไง น่าเสียดายที่ไม่มีเงิน ตอนนี้จู่ๆ ได้รู้ว่ามีเงินแล้วจึงยิ้มดีใจทันใด ยังไงเขาก็ยังเป็นแค่ไต้ซือแต่เปลือกนอก ในใจยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มตัวโตที่จิตใจดีเท่านั้น ผลประโยชน์มาหาถึงที่ ทำไมจะไม่ดีใจ
ดังนั้นฟางเจิ้งจึงกล่าว “จริงเหรอ? ดีมากเลย เหอะๆ…”
“แต่ปัญหาคือเงินห้าแสนซ่อมทางขึ้นเขาสายหนึ่งค่อนข้างยากนะ ไหนจะแรงงานคน ค่าวัสดุอีก กลัวจะว่าไม่พอ แกยังมีเงินอีกห้าแสนนั่นไม่ใช่เรอะ? ฮี่ๆ…” หวังโอ้วกุ้ยหัวเราะแห้งๆ สองที ความหมายชัดเจนมาก
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้น น้ำตาพลันเอ่อคลอสองตา ห้าแสนของเขา? เขาก็อยากเอามาซ่อมถนนเหมือนกัน ปัญหาคือ…ใช้ไปหมดแล้ว! แถมย
