ั่นมีอะไรเหรอ ลึกลับจัง?” จิ่งเหยียนกระซิบถาม
ฟางเจิ้งหัวเราะเหอะๆ “ไม่มีอะไรเลย ก็แค่ห่อกระดาษ”
จิ่งเหยียนมึนงง
“สีกาจะแบ่งของยังไงอาตมาไม่รู้ ที่เหลือสีกาจัดการเถอะ” ฟางเจิ้งกล่าว
จิ่งเหยียนพยักหน้า บอกว่า “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ฉันเข้าใจเจตนาของท่านแล้ว สบายใจได้เลย ฉันไม่ให้ของให้ทานพวกเขาแล้ว แต่จะเคารพพวกเขาให้มากพอ”
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นจึงประนมสองมือท่องไปบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ”
จิ่งเหยียนแย้มยิ้ม เดินเข้าไปเริ่มให้คนช่วยเปิดกล่อง วางของ ให้คนช่วยตะโกนให้คนอื่นเข้ามาเป็นต้น…โดยสรุปจิ่งเหยียนทำงานไม่น้อยเหมือนกัน ทำให้คนมาช่วยได้ จากนั้นส่งของที่อีกฝ่ายต้องการให้ไป
เห็นแบบนี้แล้ว ฟางเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย คิดในใจว่า ‘งานพวกนี้ต้องให้มืออาชีพเขาทำจริงๆ’
ระหว่างที่ฟางเจิ้งกับจิ่งเหยียนกำลังยุ่งกับงานอย่างคึกคัก มีรถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นมาจากไกลๆ รถตู้เข้ามาในหมู่บ้านแล้วหยุดลงทันที ประตูรถเปิดออก มีคนหัวทองลงมาห้าคน สวมเสื้อแขนสั้นสีดำ บนเสื้อสกรีนคำว่าถ่ายทอดสดบริจาคด้วยใจเมตตาโดยต้าต้าหนิว ในห้าคนนี้มีสี่คนตัวสูงกำยำ อีกคนไม่ถือว่าสูงมาก แต่หน้าตาไม่ว่ามองยังไงก็ดูไม่เข้าเค้าคนดี
ฟางเจิ้งขมวดคิ้ว หลวงจีนหนึ่งนิ้วเคยบอกว่ารูปโฉมเกิดจากจิตใจ คนชั่วไม่จำเป็นต้องมีหน้าตาอย่างคนชั่ว ทว่าบนใบหน้าต้องแขวนป้ายไว้ว่าฉันเป็นคนชั่วอย่างแน่นอน! อย่างเช่นแววตา เอกลักษณ์ที่แผ่ออกมา และสีหน้าต่างๆ…เว้น
