ิง คือพี่หญิงที่คอยปกป้องตนมาตั้งแต่ยังเล็กผู้นั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงตรงหน้าซีเหมินเฟิงแล้วยื่นมือไปหมายจะปลดหน้ากากซีเหมินเฟิง แต่กลับถูกเขายื่นมือมาหยุดเอาไว้
“อย่าดูเลย…”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าที่เขาไม่ให้เธอดูนั้นจะต้องมีเหตุผลอยู่อย่างแน่นอน ก็มิได้บังคับ เพียงแค่ลูบไล้หน้ากากนั้นพร้อมกับมองแววตาที่คุ้นเคยพลางยิ้มด้วยรอยน้ำตา
อูหลิงอวี่มองคนทั้งคู่ปราดหนึ่งแล้วพูดกับคงเซียงอี๋ที่ยืนตกตะลึงอยู่ข้างๆ ว่า “ไปเถิด”
“หา?” คงเซียงอี๋สะดุ้ง จากนั้นจึงค่อยเข้าใจความหมายของอูหลิงอวี่แล้วเดินตามเขาไปยังที่ไกลออกไป “นี่ ข้าถามหน่อย ท่านคืออูหลิงอวี่จริงหรือ”
“อืม”
“ไม่ใช่ตัวปลอมแน่นะ”
“อืม”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง ท่านเป็นคนของตำหนักผู้วิเศษ แล้วจะช่วยพวกเราได้อย่างไรกัน อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว พี่หญิงผู้นั้นจะต้องช่วยท่านเอาไว้อย่างแน่นอน เฮ้อ แต่เขาเป็นบุรุษนะ แล้วจะเป็นพี่หญิงไปได้อย่างไรเล่า ช่างแปลกประหลาดเสียจริง…”
คงเซียงอี๋เดินกระซิบกระซาบไปตลอดทาง น้ำเสียงก็เบาลงไปเรื่อยๆ ด้วย
รอจนพวกเขาเดินห่างออกไปไกลกันหมดแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์จึงปล่อยซีเหมินเฟิงแล้วพูดว่า “เฟิงเอ๋อร์ ที่แท้นี่มัน
