เรื่องอันใดกันแน่”
“เรื่องนี้จะว่าไปก็ยาวนัก…” ซีเหมินเฟิงพูด
“เช่นนั้นรอให้กลับไปก่อนแล้วค่อยเล่าก็ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางหยิบยาวิเศษออกมา “เมื่อครู่เจ้าได้รับบาดเจ็บ กินยาวิเศษลงไปก่อนสิ”
ซีเหมินเฟิงรับยาวิเศษมากินลงไป ไม่พูดอะไรมากอีก
ซือหม่าโยวเย่ว์เรียกตัวย่ากวงออกมา ให้เขาเผาซากศพเหล่านั้นจนไร้ซึ่งร่องรอย หลังจากนั้นจึงพาซีเหมินเฟิงไปจากที่นี่ ให้เจ้าวิหคน้อยพาพวกเขาไปยังยอดเขาแห่งหนึ่ง
“ตอนนี้จะให้ข้าดูหน้าเจ้าได้แล้วหรือยัง” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“อย่าเลย…” ซีเหมินเฟิงยังคงปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ
“ไม่ว่าเจ้าจะมีรูปลักษณ์เป็นเช่นไรก็ยังเป็นน้องชายข้าอยู่ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้ากลัวว่าจะทำให้ท่านตกใจน่ะสิ” ซีเหมินเฟิงกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง
“ข้าเคยเห็นแม้กระทั่งบั้นท้ายเปลือยเปล่าของเจ้ามาแล้ว ยังจะต้องกลัวรูปลักษณ์ของเจ้าในตอนนี้อีกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“พี่หญิง…” ซีเหมินเฟิงมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างขอโทษขอโพยอยู่บ้าง “พี่หญิง ท่านกลายเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร ตอนนี้ท่านมีรูปลักษณ์เป็นบุรุษ เรียกท่านว่าพี่หญิงก็ออกจะเคอะเขินอยู่สักหน่อย”
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มพลางหมุนสลักแหวนมนตร์บนนิ
