อย่างเจ็บปวดหัวใจ ไม่รู้ว่าเขาไปเผชิญเรื่องอันใดมา ได้รับความเจ็บปวดทุกข์ระทมขมขื่นมากเพียงใด “ตอนนี้พวกเราพี่น้องมีเวลาแล้ว เจ้าเล่าเรื่องหลังแยกจากกันแล้วให้ข้าฟังสิ นอกจากนี้หลายปีนี้เจ้าใช้ชีวิตอย่างไรบ้าง ได้บาดแผลนี้มาอย่างไร”
เมื่อเห็นนัยน์ตาเขาทอประกายระยับ เธอจึงถลึงตาใส่เขา “เจ้าก็รู้นิสัยข้าดี นิสัยเจ้าข้าก็เข้าใจดี เจ้าอย่าได้คิดจะปิดบังอะไรข้า ไม่อย่างนั้นหากข้ารู้เข้าย่อมไม่มีทางให้อภัยเจ้าอย่างแน่นอน”
เดิมทีซีเหมินเฟิงยังคิดปิดบังเรื่องราว แต่เมื่อได้ฟังวาจานี้ของเธอแล้วคำพูดก็พลิกกลับที่ลำคอ หมุนพลิกอยู่สองรอบจึงเล่าสิ่งที่ตนประสบมาให้ฟัง
“ตอนนั้นหลังจากท่านจากไปแล้ว ไม่นานนักข้าก็ถูกพวกเขาทำร้าย ข้าไม่อยากถูกแยกร่างหลังจากตายไป จึงอาศัยแรงเฮือกสุดท้ายกระโดดหน้าผาหนี พี่หญิง ท่านยังจำสถานที่ที่พวกเราแยกจากกันในตอนนั้นได้หรือไม่”
“สถานที่ที่พวกเราแยกจากกันหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ครุ่นคิด ทันใดนั้นก็สะดุ้งขึ้นมา “หุบเขาสลายอันตะ! เจ้าร่วงหล่นลงไปในหุบเขาสลายอันตะอย่างนั้นหรือ”
ซีเหมินเฟิงพยักหน้าแล้วพูดต่อไปว่า “หุบเขาสลายอันตะมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแดนศูนย์กลางในด้านแมลงพิษ วันนั้นหลัง
