หาร ซึ่งนั่นเป็นนกแก้วที่ท่านปู่น้อยของพวกท่านชอบมาก เรื่องนี้มีเพียงพวกท่านสองคนเท่านั้นที่รู้…”
“พอแล้ว!” อิ่นฮ่าวมองเป่ยกงถังอย่างตื่นเต้น เห็นนัยน์ตาของนางที่คล้ายคลึงกับนัยน์ตาคู่นั้นของน้องสาวตนจึงเข้าไปกอดนางเอาไว้อย่างดีใจ “ปีนั้นตอนที่ข้ากลับมา คนตระกูลเป่ยกงบอกว่าเจ้าหายสาบสูญไปตอนออกไปเดินเล่น ท่านแม่กับน้องชายเจ้าก็ตายไปแล้ว ตอนนั้นข้าก็เดาได้แล้วว่าพวกเจ้ามิได้มีชีวิตที่ดีในตระกูลเป่ยกง ต่อมาเมื่อสืบดูถึงได้รู้เรื่องเหล่านั้น แย่นักที่ลุงมิอาจกลับมาให้เร็วหน่อยได้ ทำให้เจ้าต้องได้รับความทุกข์ยากมากมายถึงเพียงนั้น”
“ท่านลุง ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ตอนนั้นกลัวว่าท่านจะตามเกาะแกะไม่เลิกรา ดังนั้นจึงได้บอกว่าท่านแม่กับน้องชายตายไปแล้ว” ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากมารดาแล้วเป่ยกงถังก็ไม่เคยถูกใครกอดเช่นนี้มาก่อนเลย จึงเอ่ยอย่างเคอะเขินอยู่บ้าง
“สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ ท่านแม่เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริงๆ หรือ”
“พวกเราตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้ว เจ้าคำรามน้อยพบท่านแม่แล้ว จึงแน่ใจว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่” เป่ยกงถังพูด
“พวกเราไปที่ตระกูลเป่ยกงกันตอนนี้เลย จะต้องให้พวกเขามอบตัวคนออกมาให้ได้!”
