ในตำราหยั่งรู้ห้วงอากาศเล่มหนึ่ง ซึ่งอันที่จริงแล้วก็คือการวิวัฒน์จากการเคลื่อนย้ายในชั่วพริบตา ในตอนนั้นยังมิได้รู้สึกว่าล้ำเลิศสักเท่าใดนัก วันนี้ได้มาทดสอบด้วยตัวเองคราหนึ่ง จึงได้ค้นพบความร้ายกาจของมัน
เธอเพิ่งจะก้าวเข้ามาก็เดินทางในยามราตรีได้หลายพันกิโลเมตรแล้ว ถ้าหากในภายหน้าวรยุทธ์กล้าแกร่งขึ้น เช่นนั้นฟ้าดินนี้ก็คงเล็กลงไปมากแล้วสำหรับเธอ
เมื่อไปถึงตอนใต้ของเมืองแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์จึงปล่อยคนทั้งสองแล้วเอ่ยว่า “พวกท่านกลับไปก่อนเถิด”
“โยวเย่ว์ เจ้าไม่กลับไปพร้อมกันกับพวกเรา จะไปที่ไหนหรือ” เป่ยกงถังถาม
“ข้ามีธุระส่วนตัวต้องไปจัดการน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบก็ใช้การย่อแผ่นดินให้เหลือเพียงนิ้วเดียวจากไปอีกครั้ง
เป่ยกงถังเห็นอูหลิงอวี่มองเงาหลังของซือหม่าโยวเย่ว์ที่จากไปด้วยความเข้าใจ จึงเอ่ยว่า “ท่านรู้ว่านางจะไปที่ใดอย่างนั้นหรือ”
“รู้สิ” อูหลิงอวี่เอ่ยตอบอย่างเรียบเรื่อย
“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงไม่อยู่กับนางเล่า”
“นางก็บอกแล้วว่าจะไปเอง ต่อให้ข้าพูดนางก็ไม่ให้ข้าไปด้วยหรอก” อูหลิงอวี่พูดจบก็เข้าไปภายในโรงเตี๊ยม ไปยังห้องเดิมของซือหม่าโยวเย่ว์
เขาไม่ถามเรื่องเหล่านั้น เพราะเข
