”
“พวกเราลองไปสืบหาสาเหตุการจลาจลของสัตว์อสูรทะเล แต่กลับตรวจไม่พบอะไรเลย ผ่านไปสองวันแล้ว คนที่ส่งไปก็หายเงียบไร้ซึ่งข่าวคราว”
“พวกเราคาดเดาว่าพวกเขาอาจตกที่นั่งลำบาก ดังนั้นจึงนึกถึงว่าถ้าหากเจ้าอยู่ด้วย สัตว์อสูรเหนือเทพของเจ้าอาจสืบหาสาเหตุที่แท้จริงพบก็ได้”
“หากไม่หาสาเหตุให้พบ ก็ไม่รู้ว่าการจลาจลคราวนี้จะลากยาวไปถึงเมื่อไหร่”
ซือหม่าโยวเย่ว์ฟังคำพูดของพวกเขาแล้วขมวดคิ้ว รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าเรื่องนี้มีความเกี่ยวพันกับเกาะลืมกังวล
ขณะนี้เอง ยามรักษาการณ์ผู้หนึ่งก็กระวีกระวาดขึ้นมาบนกำแพงเมือง เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นพวกซือหม่าไท่จึงรีบวิ่งเข้ามาหา
“ท่านประมุข ตระกูลซางส่งคนมารับมือ แผนการในคราวนี้ล้มเหลวอีกแล้วขอรับ แต่สิ่งที่แตกต่างกับครั้งก่อนๆ ก็คือสัตว์อสูรทะเลเหล่านั้นโยนซากศพกล ลับมาด้วยขอรับ” ยามรักษาการณ์ประสานหมัดพูด
“น่ารังเกียจนัก!” เหล่าผู้อาวุโสกำหมัดแน่น เดือดดาลกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง
“คนผู้นั้นยังบอกว่า อีกสามตระกูลใหญ่วางแผนจะรวบรวมผู้นำของขุมอำนาจทั้งหมดไปหารือว่าจะทำอย่างไรกันต่อไปด้วยขอรับ” ยามรักษาการณ์ผู้นั้นพ
