สมาชิกเผ่าพันธุ์ของเจ้าต้องอยู่ที่นั่นชั่วคราวก่อน”
“เสือเขี้ยวดาบก็อยู่ที่นั่นด้วยหรือ” เซียวหรี่ตามองเสือเขี้ยวดาบที่ตามหลังมา กลิ่นอายอันตรายแผ่ออกมาจากร่าง
“อื้ม ไม่ว่าระหว่างพวกเจ้าจะมีความอาฆาตแค้นอะไรกันอยู่ ถ้าอยากออกไป ก็ต้องวางมันเอาไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้ อีกร้อยปีให้หลัง พวกเจ้าอยากทำเช่นไรก็แล้วแต่เลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ถึงแม้ว่าหรงจะอยากล้างแค้นให้กับเซียวเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ยังพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ก็ได้”
“เช่นนั้นข้าก็จะพาประชากรของเจ้าไปตอนนี้เลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด เมื่อเห็นราชาหมาป่าหิมะไม่ปฏิเสธจึงโบกมือคราหนึ่ง เผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะวัยเยาว์เหล่านั้นก็หายวับไป
“โยวเย่ว์ เหตุใดเจ้าจึงไม่พาพวกเขาเหล่านี้เข้าไปด้วยเล่า” เว่ยจือฉีถาม
“พวกเรามิได้ต้องไปจัดการกับคนจำนวนมากหรอกหรือ ถึงตอนนั้นก็ต้องใช้พลังยุทธ์ระดับจ้าววิญญาณขึ้นไปลงมือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าคงมิได้คิดจะพาสัตว์อสูรวิเศษมากมายเช่นนี้เดินทางไปพร้อมกันหรอกนะ” เป่ยกงถังหน้านิ่วเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ได้พูด พวกเขาจึงไม่ได้นึกถึง แต่เมื่อได้ยินตอนนี้ก็รู้สึกว่าเธอดูไม่น่าเชื่อถืออยู่บ้าง
“แค่
