องเธอกดดันเข้าไปในร่างกายของสัตว์อสูรเทพตามกระบี่วิญญาณที่แทงเข้าไป จนหัวใจของมันแหลกสลาย สัตว์อสูรวิเศษตนนั้นร้องโหยหวนอยู่สองสามครั้งก่อนจะสูญสิ้นพลังซีวิตไป
“พี่หญิงใหญ่” กัวเลี่ยงตะโกน
“ตอนส่งตัวมาข้าก็รู้สึกได้แล้วว่ามีสัตว์อสูรเทพติดตามมาด้วย” กัวเพ่ยเพ่ยกล่าว
ดังนั้นนางจึงโจมตีเข้าใส่สัตว์อสูรเทพที่ออกมาจากค่ายกลนำส่งได้ในทันที
“ตอนนี้ข้าทำได้เพียงแค่ค่ายกลนำส่งระยะสั้นเท่านั้น พวกเราอยู่ห่างออกมาจากหุบเขาไม่มากนัก รีบไปจากที่นี่กันก่อนดีกว่า ถ้าหากพวกมันพบพวกเราแล้วติดตามไปก็คงยุ่งยากไม่น้อยเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
จากนั้นทุกคนจึงเหินบินไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับหุบเขา เดินทางกันตลอดคืน เมื่อรู้ว่าแสงอาทิตย์ของวันใหม่โผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว พวกเขาจึงค่อยหยุดเดินทาง
“ทุกคนพักผ่อนที่นี่กันดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์คาดการณ์ว่าอันตรายผ่านพ้นไปแล้วจึงเอ่ยขึ้น
“เฮ้อ…”
“เดินทางกันตลอดทั้งคืน ปราณวิญญาณในร่างกายก็หมดไปมากมายเลยทีเดียว” เจ้าอ้วนชวีพูดแล้วหยิบยาวิเศษจำนวนหนึ่งออกมากิน
คนอื่นๆ ก็กินยาวิเศษแล้วนั่งลงฟื้นฟูปราณวิญญาณ ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งลงข้างๆ ก่อนจะเรียกตัวเจ้าคำรามน้อยและเจ้าวิ
