หคน้อยออกมาถามว่า “ตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองเป็นเช่นไรกันบ้าง”
“เย่ว์เย่ว์ ข้าไม่เป็นไรแล้ว” เจ้าคำรามน้อยซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์พลางพูดด้วยท่าทีได้รับการเอาอกเอาใจ
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบใบหูยาวของมัน หลังจากนั้นจึงมองเจ้าวิหคน้อยพลางเอ่ยว่า “เจ้าวิหคน้อย เจ้าล่ะ”
“เจ้านาย หลังจากพวกเราเข้าไปในเจดีย์วิญญาณก็ค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นมาทันที ตอนนี้กลับมาเป็นปกติแล้ว” เจ้าวิหคน้อยพูด
“พวกเจ้าอยู่ที่นี่แล้วยังรับสัมผัสระลอกคลื่นของหินแก้วผลึกมนตราได้อยู่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ไม่แล้วล่ะ” เจ้าวิหคน้อยและเจ้าคำรามน้อยต่างส่ายหน้า
“ดูเหมือนที่หมัวซาบอกว่าจะไม่แผ่ระลอกคลื่นออกมาในยามกลางวันจะเป็นเรื่องจริงสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เช่นนั้นตอนนี้พวกเรากลับไปหาหินแก้วผลึกมนตรากันดีกว่า”
“เจ้านาย พวกเราจะหาหินแก้วผลึกมนตราไปทำอะไรหรือ” เจ้าวิหคน้อยไม่เข้าใจ
ของสิ่งนี้มีโทษต่อสัตว์อสูรวิเศษ แล้วจะหาไปทำไมกัน
“หมัวซาบอกว่ามีประโยชน์ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะเอาไปทำอะไร” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เธอบอกกับทุกคนว่าให้พวกเขารออยู่ที่นี่ ส่วนเธอจะกลับไปยังหุบเขารอบหนึ่ง จากนั้นเธอจึ
