ท่านจะออกมาหาดูสักหน่อยหรือไม่”
เดิมทีคิดว่าหมัวซาคงไม่มีทางสนใจตน คิดไม่ถึงว่าเธอเพิ่งเอ่ยวาจาออกไป หมัวซาก็ออกมาจากสร้อยข้อมือม่านถัวแล้ว
“ท่านแน่ใจหรือว่าเป็นสิ่งที่ท่านต้องการ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
หมัวซาหลับตาลงรับสัมผัสครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ใช่แล้ว คือหินแก้วผลึกมนตรานี่แหละ”
พอพูดจบเขาก็ลอยไปทางใจกลางหุบเขา
ทุกครั้งที่ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็มักจะเกิดความรู้สึกเหมือนว่าได้เผชิญหน้ากับปีศาจขึ้นมา จนอดด่าทอในใจมิได้
ความจริงแล้วท่านคือปีศาจร้ายตนหนึ่ง!
แต่ด่าทอก็ส่วนด่าทอ เธอยังคงสาวเท้าติดตามเขาไป
หนึ่งมนุษย์หนึ่งปีศาจมาถึงยังใจกลางหุบเขา หมัวซาโบกมือ ก้อนหินใหญ่มหึมาก้อนหนึ่งก็ถูกเขายกลอยกระเด็นไป
ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสพลังของการโบกมือในครั้งนี้ของเขาแล้วลอบกลั้นหายใจ พลังของเจ้าคนผู้นี้ฟื้นฟูกลับมาไม่น้อยแล้ว!
เธอเห็นหมัวซาจ้องมองหินก้อนนั้นแน่วนิ่ง จึงเอ่ยถามว่า “นี่คือหินแก้วผลึกมนตราอย่างนั้นหรือ”
“ไม่ใช่” หมัวซาพูด
“แล้วท่านนิ่งมองมันทำไมกัน”
“เพราะข้าพอใจจะมอง” หมัวซาตอบอย่างเรื่อยเปื่อย
เอ่อ…
ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่เขาพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แทบอดใจจะเข้าไปต่อย
