มอกดำพูด
“หืม” ซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจ อีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่องพูดได้อย่างรวดเร็วเหลือเกิน
“ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้าอยากพบข้า และบนกายเจ้ายังมีกลิ่นอายที่ข้าคุ้นเคยอยู่อีกด้วย ดังนั้นข้าจึงให้เจ้ามาน่ะ” หมอกดำพูด
“ผู้อาวุโสให้ข้ามาอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างตกใจ
“ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะเดินมาได้ไกลสักแค่ไหนกันเล่า” หมอกดำส่งเสียงเฮอะอย่างเย็นชา
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นมาได้ว่าทั้งมารเฒ่าและเจ้าไก่ฟ้าต่างก็เคยบอกว่าเบื้องล่างกลไกแน่นหนา อันตรายเป็นอย่างยิ่ง แต่หลังจากที่พวกตนมาถึงแล้วกลับมิได้พบเจออันตรายมากสักเท่าใดนัก ที่แท้เป็นเพราะหลังจากที่เขาสัมผัสกลิ่นอายของตนได้แล้ว จึงควบคุมสิ่งอันตรายเหล่านั้นเอาไว้
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เธอก็ยังได้รับบาดแผลเต็มตัว ถ้าหากไม่มีเขา เกรงว่าพวกตนคงมาไม่ถึงอุโมงค์แรงโน้มถ่วงเลยเสียด้วยซ้ำ
“แต่เจ้าก็ยังนับว่าไม่เลวเลยนะ” หมอกดำพูด “เดินผ่านอุโมงค์แรงโน้มถ่วงมาได้กว่าครึ่งโดยไม่ส่งเสียงอะไรเลยด้วยซ้ำ”
“ขอบคุณคำชื่นชมและความช่วยเหลือของผู้อาวุโสมาก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าไม่ควรขอบคุณข้าหรอกนะ ควรจะขอบคุณกลิ่นอายนั่นในร่างกายเจ้ามากกว่า ถ้าหากไม่ใช่
