” ซือหม่าโยวหลินพูด
“ใช้ใจสัมผัสสิ” เสียงของเพลิงชาดแว่วมาในทันใด
ซือหม่าโยวเย่ว์นิ่งไป จากนั้นจึงหลับตาลงรับสัมผัส ปราณวิญญาณสีดำเหล่านั้นในร่างกายเธอเริ่มโคจรในร่างกายโดยที่เธอไม่รู้เนื้อรู้ตัว กลิ่นอายนั้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายเธออีกครั้ง
“หืม?” เธอลืมตาขึ้นมองทั้งสองคนพลางเอ่ยถามว่า “พวกเจ้าได้ยินเสียงนั้นกันแล้วหรือยัง”
“เสียงอะไรหรือ” ซือหม่าโยวหลินและเจ้าไก่ฟ้าต่างส่ายหน้า พวกเขาสัมผัสได้เพียงแค่ไอพลังมืดมิดที่แผ่ออกมาจากร่างของซือหม่าโยวเย่ว์เท่านั้น ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไปคิดมาแล้วเอ่ยว่า “เมื่อครู่คล้ายกับว่าข้าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง อาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตตนนั้นก็ได้ ข้ารู้แล้วว่าจะไปที่นั่นได้อย่างไร ไปกันเถิด”
เธอพาทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง เมื่อพบทางแยกเธอก็หลับตาลงรับสัมผัส หลังจากนั้นจึงชี้ไปยังทางเส้นหนึ่ง ดำเนินไปเช่นนี้กว่าครึ่งวัน ในที่สุดพวกเขาก็หลุดพ้นออกมาจากอุโมงค์ทางเดินที่ราวกับเขาวงกต
“ออกจะแปลกอยู่นะ” พวกเขาก้าวออกมาจากเขาวงกตได้ไม่นาน ซือหม่าโยวหลินก็หยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยขึ้น
“ทำไมหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์หยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ย
