มิอาจทำร้ายมันได้มากเท่าไหร่นักหรอก” เธอพูดอธิบาย
“เหตุใดค่ายกลนี้จึงฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน” ซือหม่าโยวหยางพูด
“นี่คือค่ายกลป้องกันของตระกูล ตอนนี้ค่ายกลป้องกันของจวนซือหม่าก็คืออันนี้นี่แหละ” ซือหม่าโยวหลินที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น
“บ้าไปแล้ว!” ซือหม่าโยวหยางเบิกตาโพลง “นี่คือค่ายกลป้องกันของตระกูลอย่างนั้นหรือ เจ้าทำได้ถึงขนาดนี้แล้วหรือ!”
“ท่านปู่หลินสอนข้าน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์เองก็ตกตะลึงอยู่บ้าง ตอนที่ซือหม่าหลินสอนค่ายกลนี้ให้กับตนก็มิได้บอกว่านี่คือค่ายกลป้องกันของตระกูล บอกแต่เพียงว่าเป็นค่ายกลใหญ่ที่มีพลังป้องกันอันแข็งแกร่งอย่างยิ่งเท่านั้น “แต่ตอนนี้ข้าก็สร้างได้แค่ค่ายกลแบบนี้เท่านั้น หากอาณาบริเวณใหญ่เกินไปก็คงได้ผลน้อย”
“แค่นี้ก็ยอดเยี่ยมมากแล้วล่ะ!” ซือหม่าโยวหยางมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างชื่นชมพลางเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ เจ้าเป็นบุคคลต้นแบบของข้าเลยนะ!”
“ต้นแบบอะไรกันเล่า ต่อไปเจ้าห้ามพูดคำนี้กับข้าอีกนะ” ซือหม่าโยวเย่พูดจบแล้วดูเจ้าอ้วนชวีหลอมวัตถุต่อไป
เมื่อเห็นเจ้าอ้วนชวีหลั่งเหงื่อเต็มหน้า เธอก็อดทอดถอนใจมิได้ มิน่าเล่านักหลอมวัตถุจึงหายากกว่านักหลอมยาเสีย
