ุษย์ เรื่องนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
หลังจากเวลาหนึ่งก้านธูป คนหนุ่มที่นำทางมาก็โบกมือ ฝูงสัตว์อสูรเทพจึงโจมตีเข้าใส่พวกมันจนสัตว์อสูรเทพหลายตัวทรุดลงกองกับพื้น
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้าไปคุกเข่าลงข้างตัวสัตว์อสูรเทพที่นำขบวนแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้ายอมสวามิภักดิ์ได้แล้ว หากพวกเจ้ายืนยันจะสู้ สุดท้ายผลลัพธ์ก็เหมือนกันอยู่ดี! มาให้ข้าฝึกพวกเจ้าแต่โดยดีเถิด!”
พอพูดจบเธอก็ยื่นมือไปวางบนหน้าผากของสัตว์อสูรเทพตนนั้นแล้วเริ่มต้นฝึกมันให้เชื่อง
สมาชิกตระกูลของตระกูลซือหม่าเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ฝึกสัตว์อสูรเทพก็พากันตกใจจนปากอ้าตาค้าง ซือหม่าโยวหยางเห็นท่าทีของพวกเขาแล้วจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนว่าจะมิใช่แค่ตนเท่านั้นที่ตะลึงลานไป!
“ไปกันเถิด พวกเราอาศัยจังหวะนี้ไปจับสัตว์อสูรเทพกลับมารอให้สมาชิกตระกูลเหล่านั้นมาทำพันธสัญญากันดีกว่า” ซือหม่าโยวหลินพูด
“เจ้านาย ข้ารู้ว่าสัตว์อสูรเทพอยู่กันที่ไหน” นกแร้งขายสัตว์อสูรเทพหมดทั้งตระกูลออกมาอย่างไร้ยางอาย
พอฟังมันพูดจบ ทุกคนก็จนคำพูดไปเสียแล้ว ที่นี่มีสัตว์อสูรเทพมากมายถึงเพียงนี้เลยทีเดียว มิน่าเล่าทุกครั้งที่คนเข้ามาถึงได้ตายตกตามกันไปไม่น้อย
สัตว์อสูรเทพเกือบร้อยตัวเชียวนะ! พละกำลังเช่นนี้หากอยู่ที่เทือกเขาสั่วเฟยย่าก็คงได้เป็นขุมอำนาจแห่งหนึ่งไปแล้ว
“โชคดีที่สัตว์อสูรเทพจำนวนมากมิได้ออกมา มิฉะนั้นคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้อาจชะตาขาดกันหมดแล้วก็เป
