ล่านี้ไว้กับตัวตลอดเลยหรือ”
“แน่นอนอยู่แล้ว!” ซือหม่าโยวเย่ว์จัดการกับเนื้อปลาอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “พวกเจ้าพาตัวพวกท่านปู่ของข้าไปสองสามเดือน พวกเราก็ไปยังเทือกเขาสั่วเฟยย่ากันแล้ว ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นสองปีกว่า ก็ย่อมต้องเตรียมของให้พร้อมสรรพอยู่แล้วสิ”
“แต่ปรมาจารย์วิญญาณไม่จำเป็นต้องกินข้าวก็ได้นี่” ซือหม่าโยวหลานพูด
“ข้าเคยชินเสียแล้วละ หากไม่กินข้าวสักวันหนึ่งก็จะรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป” ซือหม่าโยวเย่ว์ยักไหล่
ซือหม่าโยวหลินมองดูถ้วยชามหม้อไหเหล่านั้นแล้วพบว่ามิใช่ของใช้ในบ้านทั่วไป จึงเอ่ยถามว่า “ของเหล่านี้คืออาวุธวิญญาณทั้งหมดเลยหรือ”
“ถูกต้อง เจ้าอ้วนเป็นผู้หลอมขึ้นมาทั้งหมดเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ในช่วงนั้นเจ้านั่นเพิ่งจะเริ่มศึกษาการหลอมวัตถุจึงอยากฝึกฝีมือ ข้าก็เลยให้เขาหลอมวัตถุพวกนี้ขึ้นมาให้ข้า แต่อย่าพูดไปนะว่าอาหารที่ทำขึ้นจากอาวุธวิญญาณเหล่านี้อร่อยกว่าอุปกรณ์ธรรมดาทั่วไป”
เมื่อได้ฟังวาจาของเธอแล้ว ทุกคนล้วนจนคำพูด ใช้อาวุธวิญญาณมาทำอาหาร คาดว่าเรื่องนี้คงจะมีแต่เธอเท่านั้นที่คิดออกมาได้ และคาดว่านักหลอมวัตถุที่เต็มใจหลอมถ้วยชามหม้อไหออกมานั้นก็คงมีแค่คนอย่างเจ้าอ้วนเท่านั้น ใครใช้ให้เขาชมชอบการกินกันเล่า!
ภายในเจดีย์วิญญาณ เจ้าคำรามน้อยดึงดันจะออกมา เพราะมันรู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์กำลังทำอาหารอยู่ข้างนอก
โยวเย่ว์มิได้ทำอาหารรสเลิศให้ทุกคนกินกันมานานแล้ว
เมื่อเห็
