นเจ้าคำรามน้อย ซือหม่าโยวหลานก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนอยู่ที่อาณาจักรตงเฉินนั้นมันคำรามเสียงดังไม่กี่ทีก็ทำให้หนูปีศาจหกนิ้วแหลกสลายไปได้แล้ว ในใจยังหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่เพียงไม่นานนางก็หายกลัว เพราะนางค้นพบว่าเจ้าคำรามน้อยเป็นเพียงแค่ผู้ทรงพลังที่ไร้ยางอายเท่านั้น!
“โยวเย่ว์ เจ้ารีบหน่อยสิ ข้าหิวจะตายอยู่แล้วนะ!” มันเอนตัวลงบนบ่าซือหม่าโยวเย่ว์ สายตาจ้องมองปลาดาบในมือเธอเขม็ง
“พรืด…”
ซือหม่าโยวหลานมองเจ้าคำรามน้อยอย่างขำขัน ระดับอย่างพวกมันคงไม่รู้สึกถึงความหิวแล้วกระมัง ยังจะมาบอกว่าหิวแทบตาย น่าขำเสียจริง!
ซือหม่าโยวหลินมองเจ้าคำรามน้อยแล้วก็พบว่าตนมองร่างจริงของมันไม่ออกเลย รู้สึกได้เพียงแค่ว่าดูเหมือนมันจะแกร่งกล้าเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังดูเหมือนว่าจะไม่มีพลังการโจมตี
“โยวเย่ว์ นี่คือสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาอะไรหรือ” เมื่อไม่เข้าใจจึงถาม เขายึดมั่นในหลักการนี้มาโดยตลอด
“เจ้าคำรามน้อยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบมองเจ้าคำรามน้อยที่น้ำลายจะหกอยู่แล้ว พลางเอ่ยว่า “ก็แค่ตัวขี้เกียจที่ทำได้แค่กิน แต่ทำอย่างอื่นไม่ได้ตัวหนึ่งเท่านั้นเอง”
เธอมิได้เชื่อมั่นไว้ใจในตัวเขาอย่างเต็มร้อย ย่อมไม่มีทางบอกตัวตนจริงของเจ้าคำรามน้อยกับเขาอยู่แล้ว ต่อให้ตอนนั้นซือหม่าโยวหลานจะเคยเห็น นางก็ไม่รู้หรอกว่าแท้จริงแล้วมันมีตัวตนเช่นไร
เพียงไม่นานเธอก็จัดการกับปลาดาบเสร็จเรียบร้อย ส่วนหนึ่งนำมาทำน้ำแกงปลาดาบ ส่วนหน
