คนแล้ว ตอนนี้พวกเจ้าสังหารเขาได้ ก็ถือว่าเป็นการขจัดภัยพาลแทนผู้อื่นแล้วกัน!”
นับว่าพวกเขากับคนรุ่นเยาว์ของตระกูลซือหม่าพูดคุยกันได้อย่างถูกคอ ถ้าหากพวกเขาได้รู้ว่าคนเหล่านี้คือคนที่จะไปสร้างความวุ่นวายให้หลังจากนี้ไม่นาน ก็ไม่รู้ว่าจะมีสีหน้าเช่นไรบ้าง
“พวกเจ้ามิได้อยู่ที่ฝั่งตะวันออกหรอกหรือ แล้วมาที่เมืองหลวงกันได้อย่างไร” เว่ยจือฉีถาม
“พวกเราออกมาเก็บสมุนไพรน่ะ ระหว่างทางก็หาสัตว์อสูรวิเศษในเทือกเขาฝึกฝนไปด้วย” ซือหม่าโยวฉิงเอ่ยตอบ
“เก็บสมุนไพรหรือ”
“ถูกต้อง ที่บ้านพวกเรามีคนได้รับบาดเจ็บ นานมากแล้วก็ยังไม่หายเสียที ความจริงใช้ผลไม้ประหลาดอย่างหนึ่งก็รักษาให้หายได้แล้ว แต่มีคนบอกว่าอีกสามปีจะมีคนเอามาให้ ตอนนี้ใกล้ครบเวลาสามปีแล้ว ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาหรือไม่ ท่านลุงท่านอาทั้งหลายบอกว่าคนผู้นั้นคงจะไม่มาแล้ว แต่ท่านปู่ใหญ่บอกว่าให้รอก่อน แต่ก็ให้พวกเราเตรียมแผนสำรองเอาไว้ด้วย” ซือหม่าโยวฉิงมีความรู้สึกดีต่อพวกเขาเป็นอย่างยิ่ง จึงบอกข่าวคราวที่พวกเขาอยากรู้ออกมาอย่างเจื้อยแจ้ว
“คนพวกนั้นสัญญากับพวกเจ้าเอาไว้ที่ระยะเวลาสามปี โดยไม่มีเงื่อนไขอะไรเลยหรือ” เว่ยจือฉีถาม
“มีสิ สัญญาด้วยชีวิตของท่านปู่คนหนึ่งกับพี่ชายน้องชายอีกหลายคน แต่คนเหล่านั้นเคยกระทำความผิดเอาไว้ การปกป้องพวกเขาทำให้ท่านปู่ใหญ่สิ้นเปลืองพลังงานไปไม่น้อยเลยล่ะ! ถ้าหากคนเหล่านั้นไม่มา ก็คงผิดต่อท่านปู่ใหญ่เกินไปแล้
