นีบาตฟาดลงบนร่างของตน
หลายคนเพิ่งจะเคยเห็นการจำแลงกายของสัตว์อสูรเหนือเทพเป็นครั้งแรก เมื่อเห็นเขาปะทะกับสายฟ้านั้นตรงๆ จึงพูดว่า “เหตุใดเขาจึงไม่วิ่งหนีเล่า”
“กัลป์สายฟ้าจำแลงกายนี้ อยากหนีก็หนีไม่พ้นหรอก เมฆเคราะห์นี้ได้เล็งที่เขาเอาไว้แล้ว ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน อสนีบาตนั้นก็จะฟาดเข้าใส่อยู่ดี ต่อให้เจ้าเลี้ยวลดเป็นการชั่วคราว ในที่สุดเจ้าก็ต้องปรากฏตัวอยู่ดี อสนีบาตนั่นยังคดเคี้ยวได้มากยิ่งกว่าตัวเจ้าเสียอีก” เจ้าคำรามน้อยพูด
ความจริงกัลป์สายฟ้าจำแลงกายนี้ก็ก่อตัวขึ้นเพราะสัตว์อสูรเหนือเทพจำแลงกายอยู่แล้ว จึงได้ตามติดกลิ่นอายของเขา
“ถ้าหากมีคนไปช่วยเขาเผชิญเคราะห์เล่า อย่างเช่นไปติดสายล่อฟ้า เช่นนั้นก็มิใช่ว่าจะดึงให้กระแสไฟฟ้าลงสู่ดินไปหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เย่ว์เย่ว์ เจ้าช่างโง่นัก ในเมื่อนี่คือกัลป์สายฟ้าจำแลงกาย ก็ย่อมมิใช่สายฟ้าธรรมดาอยู่แล้ว มันจะฟาดเฉพาะสัตว์อสูรจำแลงเท่านั้น ไม่มีทางฟาดใส่สายล่อฟ้าของเจ้าหรอก!” เจ้าคำรามน้อยพูดอย่างดูแคลน “ถ้าหากมีคนกล้าเสนอตัวเข้าไปช่วย ทั้งจำนวนและพลังของกัลป์สายฟ้านั้นก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ พอถึงตอนนั้นก็มิได้เป็นการช่วย หากแต่เป็นการเพิ่มภาระแล้วล่ะ”
“เช่นนั้นในภายหน้าเมื่อพวกเจ้าจำแลงกาย ข้าก็มิอาจช่วยพวกเจ้าได้เลยอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอีก
ตอนนี้เองเจ้าคำรามน้อยจึงได้รู้ว่าเธอกำลังเป็นห่วงพวกตนอยู่ จึงเอ่ยด้ว
