ยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจว่า “ถ้าหากพวกเราจำแลงกาย เจ้าจะอยู่ด้วยได้ แต่คนอื่นมิได้ สายสัมพันธ์แห่งพันธสัญญาอนุญาตให้ทำเช่นนี้ได้”
กัลป์สายฟ้าสามสายสุดท้ายของสัตว์อสูรเหนือเทพควรจะฟาดตรงลงมาได้แล้ว แต่เนิ่นนานก็ยังไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่ทุกคนกำลังคาดเดาว่าเมื่อคืนนี้เขาได้ถูกกัลป์สายฟ้าฟาดใส่จนวอดวายกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วนั้นเอง แรงกดดันอันน่าหวาดหวั่นขุมหนึ่งก็ลอยมาจากเทือกเขาสั่วเฟยย่า
สัตว์อสูรวิเศษทั้งหมดต่างพากันหมอบลงกับพื้น ทำความเคารพไปทางเทือกเขาสั่วเฟยย่า
แม้กระทั่งเจ้าคำรามน้อยก็ยังออกมาจากอ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก้มหัวลงเล็กน้อยไปยังทิศทางนั้น
“เจ้าคำรามน้อย เหตุใดเจ้าจึงต้องทำความเคารพมันด้วยเล่า” เจ้าอ้วนชวีมองเจ้าคำรามน้อย
หรือว่ามันก็พรั่นพรึงไปกับแรงกดดันนั้นเช่นกันเล่า
เจ้าคำรามน้อยเงยหน้าขึ้นแล้วกลับเข้าไปในอ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะเอ่ยว่า “นี่เป็นการแสดงความนับถือต่อสัตว์อสูรวิเศษที่จำแลงกายได้สำเร็จน่ะ”
แรงกดดันนั้นค่อยๆ สลายไปอย่างช้าๆ จากนั้นลำแสงแห่งการเลื่อนระดับสายหนึ่งก็ลอยมาจากเทือกเขา
“ข้าเชื่อว่าหลังจากที่เจ้านั่นจำแลงกายหลังประสบกับกัลป์สายฟ้าก็เลื่อนระดับเสียแล้ว!” เจ้าคำรามน้อยมองเห็นลำแสงแห่งการเลื่อนระดับจึงอดสบถออกมาประโยคหนึ่งมิได้
เมื่อลำแสงแห่งการเลื่อนระดับจางหายไป ราตรีอันยาวนานจึงผ่านพ้น ท้องนภาขาวราวท้องปลา
ค่ำคืนนี
