ขาแล้วต่อมาท่านปู่สามก็ถูกผู้อื่นสังหาร บางทีพวกท่านอาจถูกใส่ร้ายจริงๆ ก็ได้ ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง ท่านไม่อยากลบล้างความผิดให้กับสายตระกูลของพวกท่านหรอกหรือ”
นัยน์ตาของซือหม่าเลี่ยมีแววสงสัยสายหนึ่งวาบผ่าน ซือหม่าข่ายมองซือหม่าเค่อปราดหนึ่ง ซือหม่าเค่อจึงรีบตะโกนเสียงดังขึ้นมาในทันที “ในเมื่อเจ้าไม่อยากถูกมัดมือชก เช่นนั้นพวกเราก็ได้แต่จับตัวเจ้ากลับไปแล้วล่ะ! ระวัง…”
ซือหม่าเค่อพูดพลางโจมตีเข้าใส่ซือหม่าเลี่ย ความเร็วนั้นทำให้ซือหม่าชิงและคนอื่นๆ ต่างก็มิอาจรั้งเขาไว้ได้ทัน
ซือหม่าเลี่ยเห็นซือหม่าเค่อโจมตีเข้ามา ความลังเลภายในใจนั้นก็เปลี่ยนกลายเป็นความโกรธแค้น สองมือรวมพลังแล้วพุ่งเข้าหาซือหม่าเค่อ
พลังวิญญาณที่ทั้งสองคนรวบรวมขึ้นมานั้นกลมราวกับรัศมีโค้งสูงหลายเมตร มันปะทะกันกลางอากาศแล้วกระแทกเข้าใส่กันอย่างรุนแรง ทั้งสองคนถูกแรงกระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปไกล
“ท่านปู่!”
“ท่านปู่!”
“ท่านแม่ทัพ!”
ซือหม่าโยวหมิงและคนอื่นๆ เห็นซือหม่าเลี่ยต่อสู้กับผู้อื่นจึงร้องตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจ
“เด็กๆ พวกเรารีบไปอารักขาท่านแม่ทัพเร็วเข้า!” พ่อบ้านเห็นสองฝ่ายเริ่มต่อสู้กัน จึงเรียกคนระดับราชาวิญญาณขึ้นไปให้เหินขึ้นมากลางอากาศแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าซือหม่าเลี่ย
“น้องห้า!”
ซือหม่าข่ายขึ้นไปรับตัวซือหม่าเค่อเอาไว้แล้วพาตัวเขากลับมาอยู่ข้างกายพวกซือหม่าหลิน
“ท่านอาห้า ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวหลา
