นาทึบมากนัก เมื่อเปรียบเทียบกับที่อื่นๆ แล้วพูดได้ว่าหาได้ยากยิ่ง
เธอสำรวจต้นไผ่ทุกต้นอย่างละเอียด เห็นว่ากิ่งไผ่ทุกกิ่งดูคล้ายจะเปล่งแสงกันหมด ไม่มีกิ่งไหนเหมือนกับที่เธอคิดเอาไว้เลยแม้แต่กิ่งเดียว
“หรือว่าการคาดเดาของข้าจะผิดไปนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคางของตนอย่างสงสัย “เย่ว์เย่ว์ บางทีดวงตาค่ายกลอาจจะมิได้อยู่ในกอไผ่ก็ได้นะ” เจ้าคำรามน้อยพูด
“มิได้อยู่ในกอไผ่อย่างนั้นหรือ”
“ใช่แล้ว ถ้าหากดวงตาค่ายกลเป็นศิลาวิญญาณจริงๆ แล้วละก็ เช่นนั้นมันก็น่าจะดูคล้ายก้อนหินมากกว่านะ” เจ้าคำรามน้อยตอบ
“อืม ก็เป็นไปได้นะ เช่นนั้นพวกเราก็ตรวจดูก้อนหินที่นี่กันสักรอบหนึ่งเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์อุ้มเจ้าคำรามน้อยเอาไว้แล้วทั้งสองก็พากันมองหาก้อนกรวดทั่วทุกตารางนิ้ว แต่กลับไม่พบก้อนกรวดที่นี่เลยแม้แต่ก้อนเดียว
เมื่อเห็นก้อนหินใหญ่เพียงก้อนเดียวที่มีอยู่ที่นี่ ซือหม่าโยวเย่ว์จึงพิจารณาหินก้อนนี้ให้ดีอีกครั้ง “อาจเป็นก้อนนี้ก็ได้กระมัง” เธอเดินเข้าไปใกล้ก้อนหินแล้วเดินวนดูอยู่สองสามรอบ รู้สึกว่าหินก้อนนี้ดูคล้ายจะแตกต่างกับก้อนหินที่เห็นมาก่อนหน้านี้อยู่บ้าง จึงลองยื่นมือออกไปสัมผัสดูครั้งหนึ่งพบว่ามันให้ความรู้สึกเยียบเย็นราวน้ำแข็งเหมือนกันกับต้นไผ่เหล่านั้น
“เย่ว์เย่ว์ ใช่อันนี้หรือไม่” เจ้าคำรามน้อยเหาะเข้ามาถาม
“ไม่ใช่หรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าหากเป็นดวงตาค่ายกลจริง ก็น่าจะเป็นสิ่งของจริงๆ ไม่น่าจะ
