คนผู้นี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นคนชั่วช้าสามานย์ โม่จิ่วเยี่ยไม่อาจปล่อยเขาไปอย่างง่ายดาย
เขาหยิบมีดสั้นคมกริบออกมา แทงเข้าที่ตาซ้ายของอัครเสนาบดีเซวีย อย่างรุนแรง“แผลนี้ เพื่อแก้แค้นให้กับเหล่าทหารที่ต้องสังเวยชีวิตเพราะเจ้า”พูดจบ เขาก็ดึงมีดสั้นออกมา พร้อมกับลูกตาที่เต็มไปด้วยเลือดของอัครเสราบดีเซวียเขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แม้แต่ค าขอร้องวิงวอนก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย ยกมีดขึ้นแทงเข้าที่ตาอีกข้างหนึ่งของเขาอีกครั้ง“แผลนี้เพื่อสกุลโม่ของข้าที่เคยถูกเจ้าข่มเหงรังแก”เมื่อดึงมีดออก โม่จิ่วเยี่ยตัดหูอีกข้างของอัครเสนาบดีเซวียอีกครั้ง“แผลนี้ เพื่อราษฎรที่เคยถูกตระกูลเซวียของพวกเจ้าทารุณ”โม่จิ่วเยี่ยทรมานอัครเสนาบดีเซวียอย่างไม่หยุดหย่อน ทุกครั้งที่ลงมีดก็จะพูดอะไรสักประโยคอัครเสนาบดีเซวียนั้นท าความชั่วมามากมาย แม้จะตัดอวัยวะทั้งหมดบนร่างของเขาออก ก็คงไม่พอชดเชยความเลวร้ายที่เขาได้ก่อไว้
ในที่สุดอัครเสนาบดีเซวียก็สิ้นใจ…โม่จิ่วเยี่ยไม่คิดว่าตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้จะอ่อนแอถึงเพียงนี้ ยังไม่ทันได้ทรมานนานเท่าไหร่ก็ตายสนิทเสียแล้วเซวียป๋อเพิ่งจะหมดสติไปชั่วครู่เท่านั้น บาดแผลมากมายบนร่างของเขา ความเจ็บปวดนี้จะปลุกเขาให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ต้องทนทุกข์ทรมานอีก เขาจ าต้องอดกลั้นความเจ็บปวดไว้ไม่กล้าส่งเสียง แต่ภาพที่โม่จิ่วเยี่ยทรมานอัครเสนาบดีเซวียเมื่
