รโหดร้ายเช่นนั้นสังหารบิดาของพวกเขา แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะปล่อยพี่น้องทั้งสองไปอย่างง่ายดาย?เซวียป๋อถูกดุด่า จึงปิดปากในทันที่ แต่ยังคงจ้องมองโม่จิ่วเยี่ยด้วยสายตาวิงวอนโม่จิ่วเยี่ยไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกอ่อนใจ แต่กลับรู้สึกขยะแขยงเสียด้วยซ ้า
เขาชักมีดสั้นออกมา แล้วแทงลงไปที่ดวงตาของเซวียป๋อ“อย่าใช้สายตาน่าขยะแขยงเช่นนี้มองข้า”เมื่อมือยกขึ้นแล้วแทงลงด้วยวิธีเดียวกัน ดวงตาทั้งสองข้างของเซวียป๋อก็เต็มไปด้วยเลือดเสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากห้องขังเป็นระลอก ท าให้จิตใจของจักรพรรดินีที่พยายามใช้พลังใจทนดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง“โม่จิ่วเยี่ย เจ้าฆ่าข้าเสียเถิด!”“เรื่องราวทั้งหมดที่เป็นอันตรายต่อสกุลโม่นั้นล้วนเป็นการจัดการของข้า ข้าคือตัวการที่แท้จริง หากเจ้ามีความสามารถก็จงสังหารข้าเสียตอนนี้”“สังหารเจ้าหรือ? ได้สิ วันนี้พวกเจ้าพ่อลูกทั้งสามคนไม่มีใครรอดชีวิตไปได้หรอก”เมื่อนึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของพี่สะใภ้ที่บ้านเมื่อได้ยินข่าวการเสียชีวิตของพี่ชาย เพราะไม่สามารถสืบทอดตระกูลให้พวกเขาได้อีกทั้งคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นฝีมือของหญิงชั่วช้าผู้นี้ โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจจะแตกสลาย
เสียงร้องโหยหวนของเซวียป๋อยิ่งแสบแก้วหู หลังจากโม่จิ่วเยี่ยเย้ยหยันจักรพรรดินีอย่างเย็นชาแล้ว ก็ตัดลิ้นของเซวียป๋ออย่างคล่องแคล่วอีกครั้งอาจเป็นเพราะเซวียป๋อยังห
