่ทว่าเมื่อเขาคิดทบทวนอีกครั้ง จู่ ๆ ก็ตระหนักถึงบางสิ่งขึ้นมา“หร่านหร่าน เจ้าพูดเรื่องนี้กับพ่อ เป็นเพราะเจ้าต้องการไปหาเรื่องคนพวกนั้นพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ยใช่หรือไม่”เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าหากนางต้องการจะออกเดินทางไปพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ยต่อหน้าบิดาในภายหลัง ย่อมจะต้องใช้วาจาโน้มน้าวอยู่บ้างมันเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ มีพ่อแม่คนไหนบ้างเต็มใจจะมองลูก ๆ ของตนเองเสี่ยงอันตรายด้วยตาตนเอง?แต่การร่วมเดินทางไปกับโม่จิ่วเยี่ยเป็นสิ่งที่เฮ่อจือหร่านจ าเป็นต้องท า ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องพูดให้บิดาเข้าใจให้ได้
บทที่ 511 ข้าขอฝากหร่านหร่านไว้กับเจ้า
นางหยิบห่อกระดาษเล็ก ๆ หลายห่อออกมาจากอกเสื้อแล้วเปิดออก วางลงต่อหน้าเสนาบดีเฮ่อ
“ท่านพ่อ ท่านดูสิ่งเหล่านี้สิ พวกมันล้วนเป็นยาสลบที่ข้าท าเองมีสิ่งเหล่านี้อยู่ เมื่อเผชิญกับอันตรายก็สามารถรักษาชีวิตได้ อีกอย่าง แม้ข้ากับสามีจะต้องการก าจัดคนพวกนั้น แต่ก็ไม่ได้คิดจะบุ่มบ่าม แน่นอนว่าต้องให้ส าคัญกับความปลอดภัยของตนเองที่สุด”
โม่จิ่วเยี่ยก็มองจุดประสงค์ของเฮ่อจือหร่านที่พูดเช่นนี้ออก เขาจึงช่วยพูดว่า
“ท่านพ่อตา วันนี้เป็นโอกาสที่ดีเลยนะขอรับ”
ขณะก าลังพูด เขาก็ก้มตัวลงและเริ่มค้นหาบนร่างของขันทีหลิว
ไม่นานนัก ในมือของเขาก็ปรากฏป้ายที่คล้ายกับของที่ใช้ตอนเข้าเมือง
“ท่านพ่อตา ด้วยป้ายนี้ ข้าสามารถเข้าวังได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก”
เสนาบดีเฮ่อจ้องม
