จากห้องหนังสือพอสมควร แต่เสียงก็ดังมาถึงแล้ว“ท่านเสนาบดี มีคนจากในวังมาขอรับ”เมื่อได้ยินว่ามีคนจากวังมา สีหน้าของท่านเสนาบดีเฮ่อก็หม่นลงทันที่ จากนั้นก็เริ่มมองไปรอบ ๆโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่าน ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า การที่วังส่งคนมาได้แน่นอนว่าต้องเป็นค าสั่งจากจักรพรรดินี ไม่พ้นเรื่องที่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างเพื่อให้ท่านเสนาบดีเฮ่อเข้าร่วมกับฝ่ายของนางโดยไม่ต้องรอให้ท่านเสนาบดีเฮ่อเตือน โม่จิ่วเยี่ยก็รีบลากเฮ่อจือหร่านไปซ่อนหลังฉากกั้นอย่างรวดเร็ว
ภายในห้องหนังสือไม่มีประตูหลัง ที่สามารถซ่อนตัวได้มีเพียงฉากกั้นนี้เท่านั้น พวกเขาจึงต้องหลบซ่อนอยู่ที่นั่นชั่วคราวในขณะเดียวกัน ทั้งสองคนก็มีความคิดว่า หากผู้มาเยือนกล้าท าสิ่งที่เป็นอันตรายต่อท่านเสนาบดีเฮ่อ แม้จะเสี่ยงต่อการถูกเปิดเผยตัวตน พวกเขาก็จะไม่ยอมให้มันท าส าเร็จทันทีที่หลบซ่อนตัวได้ ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอกลุงเฟิงพยายามขัดขวาง แต่กลับถูกขันทีคนหนึ่งผลักไปด้านข้างท าให้เขาเกือบล้มลงแม้จะเป็นเช่นนั้น ลุงเฟิงก็ยังคงพยายามขัดขวางคนเหล่านี้ไม่ให้บุกรุกเข้ามาในห้องหนังสือตามอ าเภอใจ“พวกเจ้าช่างบังอาจนัก ถึงกับบังอาจบุกรุกห้องหนังสือของท่านเสนาบดีเชียวหรือ”ขันทีเห็นว่าลุงเฟิงดื้อรั้นเช่นนี้ จึงก้าวเข้าไปเตรียมจะลงมือกับเขาเสนาบดีเฮ่อเอ่ยด้วยน ้าเสียงเย็นชา “หยุด! ใครให้พวกเจ้ากล้ามาท าอุกอาจต่อหน้าข้า?เช่นนี้?”ผู้มา
