กค้าคนนั้นเสียงดัง“ข้าเห็นแล้วว่าเจ้ามาเพื่อหาเรื่อง จิงเซียนโหลวเป็นโรงเตี๊ยมใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว เจ้าไม่มีตา กลับกล้าพูดว่าอาหารของจิงเซียนโหลวไม่ดี ใครให้เจ้ากล้ามาก่อเรื่องที่นี่?”
บทที่ 435 จะเป็นสถานที่ส่วนตัวได้อย่างไร
ตอนแรกมีชายฉกรรจ์สองคนยืนอยู่ที่ประตู พวกเขาก็ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ท่าทางชัดเจนมากว่าหากลูกค้าคนนั้นยังกล้าพูดอะไรอีกพวกเขาก็จะลงมือแน่นอน
ลูกค้าเห็นท่าทางแบบนี้ก็กลัวขึ้นมาจริง ๆ คนตรงหน้าเหมือนจะไม่ใช่คนที่เขาควรไปยุ่งด้วย
เขาพยายามลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากตัว แล้วก็หนีไปอย่างอับอาย
พอมองเสี่ยวเอ้อร์เหล่านั้นอีกครั้ง พวกเขากลับไปยังต าแหน่งเดิมแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานสบตากัน
“พี่แปด พวกเราไปดูจิงเซียนโหลวอีกที่กันเถอะ”
โม่ชูหานพยักหน้า ทั้งสองคนขึ้นม้าและจากไป
จิงเซียนโหลวอีกแห่งดูดีกว่าเล็กน้อย แต่ก็เพียงเสี่ยวเอ้อร์เท่านั้นส่วนการตกแต่งแทบไม่ต่างจากร้านแรกที่พวกเขาเห็นเลย
ภายในร้านมีลูกค้าไม่กี่คนเช่นกัน ดูจากสีหน้าตอนทานอาหารของพวกเขาแล้ว คงไม่ได้ดูมีความสุขนัก
โม่จิ่วเยี่ยเรียกโม่ชูหาน “พี่แปด พวกเราเข้าไปนั่งกันเถอะ”
สองพี่น้องเดินเข้าไปในห้องโถง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะมีเสี่ยวเอ้อร์มาต้อนรับ
โม่จิ่วเยี่ยเลือกที่นั่งริมหน้าต่างและสั่งอาหารมาสองอย่าง
ทั้งเขาและโม่ชูหานต่างเป็นผู้ฝึกฝนวิชายุทธ์ ดังนั้นการได้ยินจึงดีกว่าคนทั่วไป
ในขณะที่พวกเขาก าลังร
