ออาหาร ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกว่าสิบคนดังมาจากครัวด้านหลัง
โม่จิ่วเยี่ยยังสามารถบอกได้ว่าเสียงฝีเท้าเหล่านี้ล้วนเป็นของผู้มีวรยุทธ์ทั้งนั้น
เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย สองพี่น้องจึงไม่ได้ไปตรวจสอบทันที่ ยังคงรออาหารต่อไปโดยไม่มีพิรุธ
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่พวกเขายังคงตั้งใจฟังเสียงความเคลื่อนไหวด้านหลังอย่างละเอียด
เมื่อเสี่ยวเอ้อร์น าอาหารมาวางบนโต๊ะ เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ หายไปแล้ว
พวกเขาไม่ได้สนใจจะกินอาหาร เลียนแบบท่าทางของลูกค้าคนอื่น ตักชิมอาหารสองสามค าอย่างไม่ใส่ใจ แสร้งท าว่าไม่พอใจและจ่ายเงินเดินออกไป
ทั้งคู่ออกจากร้านได้ก็มุ่งหน้าไปยังลานด้านหลังของโรงเตี๊ยมเพราะครัวด้านหลังอยู่ที่นั่นและเสียงเมื่อครู่ก็ดังมาจากทิศทางนั้น
โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นอาคารแยกเดี่ยว ประตูทางเข้าห้องโถงหันหน้าเข้าถนนสายหลัก ด้านหลังมีก าแพงสูงเท่ากับคนทั้งสามทิศ ทางตะวันตกมีประตูด้านข้าง
สองพี่น้องเพิ่งเดินอ้อมมาถึงฝั่งตะวันตกของลาน ก็มีคนสวมชุดเหมือนกับเสี่ยวเอ้อร์พวกนั้นเดินเข้ามาขวางไว้
“ที่นี่เป็นสถานที่ส่วนตัว คนที่ไม่เกี่ยวข้องช่วยเดินอ้อมไปทางอื่นด้วยขอรับ”
โม่จิ่วเยี่ยแสร้งท าเป็นตกตะลึง
“นี่ชัดเจนว่าเป็นตรอกเล็ก ๆ จะเป็นสถานที่ส่วนตัวได้อย่างไร?พวกข้าต้องการผ่านไปทางนี้ เจ้ายังคิดว่าพวกข้าต้องเดินอ้อมอีกหรือ?”
ชายคนนั้นเห็นว่าค าพูดของตนไม่เป็นผล จึงแสดงอาการหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
“ข้าบอกว่าที่
