มรับข้าเป็นนายแล้ว”เมื่อค าพูดของเขาจบลง เหยี่ยวปีกทองก็ส่งเสียงร้องออกมาสอดคล้องกัน ท าให้โม่จิ่วเยี่ยยิ่งรู้สึกปลาบปลื้มมากขึ้นข้าวปั้นน้อยเห็นว่าตนเองท าภารกิจส าเร็จแล้ว แต่กลับไม่ได้รับค าชมจากเจ้าของ ซ ้าร้ายความสนใจทั้งหมดของเจ้าของยังอยู่ที่สัตว์ตัวน้อยนั่นจึงรู้สึกน้อยใจมันเดินเข้าไปกอดขาเฮ่อจือหร่านไว้ ท่าทางน่าสงสารเหลือเกินเฮ่อจือหร่านจะยอมให้เด็กดีของนางน้อยใจได้อย่างไร นางรีบนั่งลงบนพื้นหญ้า ปลอบโยนมันทันที่“ข้าวปั้นน้อยเก่งมาก เจ้าเก่งที่สุดเลย”ขณะพูดนางก็หยิบขวดน ้าผึ้งขนาดเล็กออกมาให้เป็นรางวัลพอเห็นน ้าผึ้ง ข้าวปั้นน้อยก็รู้สึกดีในที่สุด มันปล่อยขาของเจ้าของ แล้วอุ้มขวดเล็ก ๆ กลิ้งไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยก าลังลองสื่อสารกับเหยี่ยวปีกทองเขาฉีกใบไม้ออกมาหนึ่งใบ ใส่ก าลังภายในลงไปเล็กน้อยแล้วสะบัด“เสี่ยวไป๋ ไปเอาใบไม้กลับมา”เหยี่ยวปีกทองไม่รู้ว่าตัวเองมีชื่อว่า ‘เสี่ยวไป๋’ แต่มันสามารถแยกแยะได้ว่าเจ้าของก าลังออกค าสั่งหลังโม่จิ่วเยี่ยออกค าสั่ง เหยี่ยวปีกทองก็กางปีกบินไปหาใบไม้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สร้างวังวนในอากาศแล้วบินกลับมาเกาะแขนของโม่จิ่วเยี่ย พร้อมกับคาบใบไม้ไว้ในปาก จ้องมองโม่จิ่วเยี่ยตาไม่กะพริบโม่จิ่วเยี่ยยื่นมือไปตรงหน้ามันเจ้าตัวเล็กคายใบไม้ลงบนฝ่ามือของเขา“หร่านหร่าน เสี่ยวไป๋มีสติปัญญาจริง ๆ”เฮ่อจือหร่านหัวเราะเบา ๆ “ท่านตั้งใจจะเรียกมันว่าเส
