ะไรกัน ข้าจะไปท าร้ายเขาได้อย่างไร? อีกอย่างตอนนี้ข้าก็กลายเป็นนักโทษเนรเทศแล้ว ไม่เกี่ยวข้องกับความวุ่นวายในราชส านักอีก ข้าแค่หวังว่าทุกคนในครอบครัวจะเดินทางถึงซีเป่ยอย่างปลอดภัย และใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุขเท่านั้น”ขุนพลอาวุโสจินถามไปอย่างนั้น แต่เห็นสีหน้าจริงจังของโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่เหมือนเขาก าลังโกหกอยู่“หากไม่ใช่ฝีมือเจ้าก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องคิดหาทางช่วยเจ้าหลบหนีอีก”โม่จิ่วเยี่ยยิ้มเบาบาง “ท่านขุนพลคิดมากไปแล้ว การหายตัวไปขององค์ชายไม่เกี่ยวข้องกับข้าเลยจริง ๆ”“อืม เช่นนั้นข้าก็วางใจได้แล้ว” ขุนพลอาวุโสจินก็หันไปมองเฮ่อจือหร่านที่อยู่ข้าง ๆ
“นางคือบุตรสาวของท่านเสนาบดีเฮ่อหรือ?”เฮ่อจือหร่านมองออกว่าขุนพลอาวุโสจินเป็นมิตรมากกว่าศัตรูนางคารวะขุนพลอาวุโสจินอย่างนอบน้อม“คารวะท่านขุนพล”ขุนพลอาวุโสจินหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง “ดีมาก ๆ จิ่วเยี่ยช่างโชคดีจริง ๆ ได้แต่งงานกับภรรยาที่งดงามเช่นนี้”เมื่อภรรยาได้รับค าชม โม่จิ่วเยี่ยก็ดีใจยิ่งกว่าใคร“ภรรยาของข้าเป็นคนดีจริง ๆ ตลอดทางที่นางติดตามข้ามาก็ต้องทนล าบากไม่น้อย”“อืม พวกเจ้าหนุ่มสาวรูปงามทั้งคู่ ต่อไปจงใช้ชีวิตคู่ให้ดี ให้ก าเนิดบุตรชายหลาย ๆ คนเพื่อสืบทอดสายเลือดสกุลโม่”ขุนพลอาวุโสจินเว้นค าพูดไปชั่วคราว แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง“หลานสะใภ้วางใจได้ บิดาของเจ้าเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่รู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์ เขาไม่ได้รับผลกระทบเพราะเก
