ด้ยินเสียงดังข้างนอกนั้นด้วยนางยิ้มออกมาอย่างรู้สึกดีใจ เพราะปัญหาเรื่องอาหารเย็นได้รับการแก้ไขแล้วนางเพิ่งก้าวออกจากปากถ ้า ก็เห็นเงาร่างของโม่จิ่วเยี่ยพุ่งวาบไปยังพุ่มไม้ด้านหน้า เผิงวั่งที่ตามมาติด ๆ วิ่งสุดก าลังก็ไม่อาจไล่ตามเขาได้ทันเมื่อรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยลงมือแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงเดินกลับเข้าไปในถ ้าสายฝนยังเทกระหน ่า หากโม่จิ่วเยี่ยไม่ว่องไวต่ออันตราย คงไม่อาจรับรู้ถึงการมีอยู่ของหมูป่าได้รวดเร็วเช่นนี้เสียงร้องของหมูป่าดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนจะถูกกลืนหายไปกับสายฝนในเวลาไม่นานไม่นานนัก โม่จิ่วเยี่ยและเผิงวั่งก็ลากหมูป่าตัวสีด ากลับมาด้วยกันเผิงวั่งรีบร้องเรียกชายฉกรรจ์จากอีกสามตระกูลให้มาช่วยกันช าแหละหมูป่าตอนนั้นเองที่ทุกคนสังเกตเห็นว่า โม่จิ่วเยี่ยออกไปล่าหมูป่าท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน ่ากลับมาอย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ต้องทนหิวในคืนนี้
เวลาเดียวกันนั้น พวกเขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงเหตุผลที่เผิงวั่งพาทุกคนขึ้นเขามา ฝนที่ตกหนักเป็นเวลานาน เชื่อว่าตอนนี้เชิงเขาคงจะถูกน ้าท่วมไปหมดแล้วทุกคนต่างรู้สึกโชคดีนัก แม้จะสูญเสียข้าวของไปมากมาย แต่อย่างน้อยชีวิตของพวกเขาก็ยังปลอดภัยดีคาดว่ายามนี้คงผ่านไปนานพอให้เสื้อผ้าของเหล่าพี่สะใภ้แห้งดีแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงเดินกลับไปยังถ ้าที่ครอบครัวพักหลบเมื่อได้ยินว่าจะมีเนื้อหมูป่าให้กิน รอยยิ้มก็พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคนจนปิดไม่มิดเฮ่อจือหร่านเป็
