ทอดกันมายาวนานในสกุลโม่ บรรพบุรุษของข้ารวมถึงบรรพชนรุ่นก่อน ๆ ก็ล้วนมีปานเช่นนี้”
เมื่อเห็นโม่จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างมั่นใจ เฮ่อจือหร่านก็เริ่มสับสนใต้หล้านี้มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นได้มากมาย การที่คนเราข้ามภพข้ามมิติมาก็ยังเกิดได้ เรื่องปานประจ าตระกูลก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรตอนที่เฮ่อจือหร่านอ่านประวัติของโม่จิ่วเยี่ย สิ่งแรกที่นางคิดก็คือนี่อาจเป็นสาเหตุแท้จริงที่ท าให้หนานฉีคิดก าจัดเขาการคาดเดานั้นถูกปฏิเสธไปโดยปานประจ าสกุลโม่ เหตุผลที่หนานฉีจ้องเล่นงานโม่จิ่วเยี่ยจึงกลายเป็นปริศนาอีกครั้งในเวลาเดียวกัน ภานในหัวสมองของโม่จิ่วเยี่ยก็เต็มไปด้วยค าถามมากมายท าไมหนานฉีถึงต้องการฆ่าเขา?ท าไมเฮ่อจือหร่านถึงตั้งค าถามแบบนี้?ทั้งสองคนต่างก็ครุ่นคิดในใจ ไม่พูดอะไรออกมาอีกเพราะความกังวลในใจ อาหารเย็นจึงกินกันอย่างขอไปที่เมื่อกลับมานอนที่กระโจมอีกครั้ง เฮ่อจือหร่านก็นอนไม่หลับจิตส านึกของนางเข้าสู่พื้นที่มิติ หลังตรวจสอบยอดขายของร้านค้า ก็พบว่าวันนี้ขายไปได้เพียงชิ้นเดียว และเงินในบัญชีเพิ่มขึ้นสองแสนห้าหมื่นหยวน
สินค้ายังมีอีกมาก นางไม่จ าเป็นต้องเติมสินค้า เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจอ่านหนังสือประวัติศาสตร์เล่มนั้นต่อ หวังว่าจะได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมในเวลาเดียวกัน ภายในห้องพักชั้นบนของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ณอ าเภอผิงหยวนหนานฉีนั่งอยู่ที่โต๊ะ พลางนิ้วเคาะเป็นจังหวะ“ท่านอ๋อง สาส์นจากขันทีหลี่ขอร
