้าจะไม่เชื่อฟังคำพูดของผู้ใหญ่บ้าน?”
ปกติแม่เฒ่าจางไม่ให้ค่าคำพูดของผู้ใหญ่บ้านซ่งเลยสักนิด แต่วันนี้แตกต่างออกไป เห็นได้ชัดว่าผู้ใหญ่บ้านซ่งกำลังช่วยนางต่อกรกับคนตระกูลเถาอยู่
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม่เฒ่าจางย่อมยอมเปลี่ยนเป็นอีกคนหนึ่ง เชิดชูผู้ใหญ่บ้านซ่งอย่างเต็มที่
“ท่านแม่! ปล่อยข้านะ ข้าเจ็บ!” แม่เถาเจ็บจนอดโวยวายไม่ได้
“เป็นความอัปมงคลของตระกูลจริง ๆ เวรกรรมอะไรกันหนอลูกชายข้าถึงแต่งงานกับสตรีเช่นเจ้า! ข้าเป็นแม่สามีของเจ้า กระชากเจ้าหน่อยเจ้าก็ไม่ยอมหรือ? ร้องไห้เหมือนมีใครตายต่อหน้าแม่เจ้าอยู่ได้?” แม่เฒ่าจางด่าไม่หยุด
จางซิ่วเอ๋อได้ยินประโยคที่บอกว่าร้องไห้เหมือนมีใครตายต่อหน้าแม่เจ้าแล้วก็เกือบหลุดขำออกมา
นางด่าทีเดียวถึงสองคนเลยนะนี่
แม่เฒ่าเถาได้ยินแล้วอดตอกกลับไม่ได้ “เจ้าพูดจาอะไรของเจ้า ถ้าต้องร้องไห้เพราะมีใครตายก็เจ้านั่นแหละที่ตาย! อีกอย่าง รีบปล่อยลูกสาวข้านะ!”
แม่เฒ่าจางนึกโมโหอยู่ในใจ นางคิดว่าเรื่องวันนี้เกิดก็เพราะแม่เถาคนเดียว จึงอยากระบายอารมณ์ นางกระชากแม่เถาแรงขึ้นอีก “ลูกสาวที่ออกเรือนก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ตอนนี้นางเป็นลูกสะใภ้ของข้า! ข้าในฐานะแม่สามีสั่งสอนเสียหน่อยไม่ได้เลยห
