รือไร?”
แม่เฒ่าจางจงใจยั่วโมโหแม่เฒ่าเถา แม่เฒ่าเถาเห็นแล้วก็โมโหสุดขีด
“จางต้าเหอ ท่านไม่ออกมาพูดอะไรหน่อยหรือ? ท่านเป็นคนตายหรือไร!” แม่เถาชักร้อนรน จางต้าเหอยืนมองคนในครอบครัวนางลงแรงลงใจเฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรประหนึ่งว่าตายไปแล้วก็ไม่ปาน
แม่เฒ่จางได้ยินชื่อจางต้าเหอแล้วไม่รอให้เขาได้พูดอะไร นางชิงโหวกเหวกขึ้นมาก่อน “ต้าเหอ! เจ้าจะเข้าข้างแม่เถารึ? ถ้าเป็นเช่นนี้เจ้าจะอกตัญญูเกินไปแล้วนะ!”
“ข้าคอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเจ้ามาจนโต! เจ้าทำกับแม่เจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร!” แม่เฒ่าจางลากเสียงยาวและร้องไห้
จางต้าเหอชะงักไป เขาพูดอะไรหรือ? เขายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ?
“ท่านแม่ ร้องไห้ทำไม ยังขายหน้าไม่พออีกหรือ?” เห็นท่าทางแบบนี้ของแม่เฒ่าจางแล้วจางต้าเหอก็รู้สึกรำคาญ เขาคิดว่าแม่เฒ่าจางชักจะน่ารำคาญเกินไปแล้ว
ขณะนี้แม่เฒ่าจางกำลังโมโห จึงพาลจางต้าเหอไปด้วย นางตาขวางในบัดดล “ข้าว่าแล้ว นี่ข้ายังไม่ชราเลยนะ เจ้าก็เริ่มรังเกียจข้าแล้ว!”
“จางต้าเหอ เจ้าถามจิตสำนึกของตัวเจ้าเองดู ถ้าไม่ใช่ข้าที่คลอดเจ้าออกมา ถ้าไม่ใช่ข้าที่เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเจ้าจนเติบใหญ่ เจ้าจะมีวันนี้หรือ? เมียเจ้าข้ายังเป็นคนจัดการ
